DE STILLE WRAAK: MIJN ALLERLAATSTE INTERVIEW MET CHRISTEL VAN DIJCK VAN RADIO 2 OP ZONDAG E.K. IN PROGRAMMA “DE ROTONDE”.

Puur vakmanschap!
Ik heb besloten mij niet langer druk te maken over die klojo met dat klote-interview. Zoveel eer is dat stuk op sensatie belust onkruid niet waard. Opdat hij niet zou kunnen zeggen dat hij het laatste interview gaf heb ik er één gegeven aan Christel Van Dijck van Radio 2. Het wordt volgende zondag uitgezonden in het programma "De Rotonde". Deze keer een waardig slot. Zondagavond sluit ik dan mijn drie faceboek accounts en verdwijn voorgoed in de anonimiteit. Want ik snak naar rust. Aan eenieder die mij jarenlang heeft gevolgd: bedankt, maar ik was het niet waard. Waarom?, horen jullie in dat allerlaatste interview. Moge het jullie goed gaan.

31

GEEN ERGER SOORT DAN ONBENULLIGE KLOTEVENTJES DIE ZICHZELF UITGEVEN VOOR JOURNALIST

Kennen deed ik hem niet. Eindeloze emails verstuurde hij mij om te bedelen naar een interview. Om van zijn gezaag af te zijn liet ik hem dus komen. Ik hoopte dat de klus in vijf minuten geklaard kon zijn, Maar owee, met het sérieux van een stel vakjournalisten pakte hij hele koffers uit. Wel een half uur lang. Lang genoeg om te doorzien dat ik een soort psychopaat voor mij had. Iemand die van zichzelf dacht dat hij een journalist was van het kaliber Guy Mortier of Johan Anthierens. Maar dan ziekelijk zelfingenomen. In zijn mails had hij het over een podcast; dus om een audiouitzending voor zijn eigen blog. Maar toch presteerde hij het om twee camera's tegelijk voor mijn smoel te zetten. Beginnen kon hij niet meteen. Eerst moest hij nog een pepdrankje naar binnen gieten.

Als hij dan eindelijk begon stelde hij het soort vragen dat zelfs het jongste reportertje van Karrewiet niet zou willen stellen. Voortdurend hengelde hij naar de vrouwen op wie ik ooit verliefd was. Ook om de peperdure wagens waarmee ik ooit reed. Pertinent genodeg dat ik me kwaad maakte, dat ik hem zei daarover nooit nog iets te willen zeggen.

Wat volgde was zo schabouwelijk dat ik er een punt achter plaatste. Nooit eerder zag ik zo'n knullig onbenullig would-be journalistje voor mijn neus. Alvorens hij mijn huis verliet was de afspraak dat hij mij het geluidsbandje zou opsturen. Maar wat deed het geestelijk gestoord mannetje? Niks geluidsbandje. Wel stuurde die perverse klootzak het videofilmpje prompt naar Het Nieuwsblas, naar Het Laatste Nieuws, etc. Dit alles zonder de geringste toelating van mijnentwege. Want het was het kloteventje om de SENSATIE te doen. Toppunt was wel dat drie kranten zijn versneden videofilmpje overnamen zonder zelfs maar na te gaan wat ervan waar was. Dat ik hem terloops zei dat ik een aanvraag voor euthanasie had aangevraagd molk hij uit als een ervaren lijkenpikker. Net alsof gold het geen voorzorgsmaatregel van mezelf met het oog op de toekomst. Neen, die klootzak stelde het voor alsof het voor overmorgen was.

Hersenloos als hij is stond hij er geen seconde bij stil wat er zou zijn gebeurd als mijn vader en mijn moeder, allebei 95 jaar oud , ouders die al twee van hun drie kinderen verloren, zoiets hadden gelezen.Resultaat: de hele verdere morgen verontruste telefoontjes van god en klein pierke om innige deelneming te wensen bij mijn plotse overlijden. Bijgevoegd een foto van de gek die zichzelf journalist waant. De waanzin druipt met het bloed van zijn zelfingenomen smoel af.

.

5

WAAROM WORDEN POPULISTEN STEEDS LUIDER GELOOFD? INLEIDING IN DE SOCIALE DYNAMICA

Telkens een volk zijn welvaart gedurende lange periodes van tien/twaalf jaar of meer ziet afbrokkelen of stagneren, zodat het reëel inkomen van de gezinnen bij hoge werkloosheid eveneens stagneert, komt er een maatschappelijke verandering tot stand die men moeilijk anders kan benoemen dan als een maatschappijcrisis. Dit is het resultaat van een zorgvuldige studie die ik zopas heb beëindigd. Langdurige structurele economische crises zoals de Long Depression (1873-1896), de Great Depression (1929-1945), de Petroleumcrisis (1973-1988) en de Great Recession (dit is Bankencrisis) (2007-nu), werden inderdaad telkens gevolgd door een diepgaande maatschappijcrisis die de samenleving grondig veranderde. Tijdens zulke langdurige structurele economische crises nemen de onzekerheid en het gevoel van onveiligheid van de bevolking toe en brokkelt het geloof van de volk in wat de politieke elite (de machthebbers) hen voorkauwt significant af. Die politieke elite – die in het geheel niet weet hoe persisterende economische crises het best kunnen worden bestreden – houdt niet op de bevolking wijs te maken dat het einde van de tunnel bereikt is, en dit op het eigenste moment dat de armoede van de laagste klassen toeneemt en dat de werkloosheid hoog is.

Omdat het volk geen precies inzicht heeft in de oorzaken van langdurige economische crises zoekt het keer op keer naar een zondebok waardoor de wij-zij tegenstellingen toenemen. Dat soort tegenstellingen – tussen hoofd- en handarbeiders, tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, tussen de autochtone bevolking en de immigranten, enzovoort – ondermijnt de sociale cohesie. De samenleving begint te verbrokkelen en de vijandigheid tussen de verschillende wij- en zij groepen neemt toe.

In vier korte stukjes probeer ik te beschrijven hoe dit geleid heeft tot vier soorten van samenleving in de geschiedenis van het kapitalisme: (1) de (traditionele) industriële samenleving (1880-1930), (2) de moderne samenleving (1930-1975), (3) de vóór-postmoderne samenleving (1975-2000), en (4) de postmoderne samenleving (2000-nu).

Dat daar zo weinig onderzoek naar werd gedaan heeft te maken met het feit dat, om tot een juist inzicht in de sociale dynamica te komen, men minstens vakkundig onderlegd moet zijn in zowel sociologie, economie, geschiedenis en etnologie. Maar dat soort opleiding, in één studiepakket, wordt nergens gedoceerd – ook niet aan UPenn en de Wharton School waar ik, postuniversitair, een deel van mijn opleiding kreeg. Bovendien helpt het ook onderlegd te zijn in het postmarxisme, iets waar ze in UPenn geen hoge pet van wilden opzetten. De grootste verdienste van Karl Marx was dat hij – ondanks de vele fouten die hij maakte – economische veranderingen steeds aanzag als de voedingsbodem voor maatschappelijke veranderingen.

Wordt vervolgd in wekelijkse afleveringen

23

HOE MOEILIJK KRIJGT TRUMP HET OM DE INLANDSE ECONOMISCHE CRISIS OP TE LOSSEN?

Een serieuze handicap voor Trump blijft dat d e meeste Amerikaanse multinationals (hoofdzakelijk gevestigd aan beide kusten) hoegenaamd geen voorstander zullen zijn van een protectionistische economische politiek. Op hun medewerking hoeft hij niet te rekenen. Maar als hij in de long run zijn aanhang wil behouden of versterken moet hij de crisis wel oplossen. Verwacht kan worden dat hij het spel brutaal zal spelen. Om te kunnen slagen is minstens 3.000 miljard dollar nodig die hij op onortodokse manier moet zien te financieren. In tegenstelling tot Hjalmar Schacht zal hij hierbij niet kunnen werken met "quasi money" – de truuk van Schacht is immers niet voor herhaling vatbaar. Als ik eerder schreef dat hij een beroep zal moeten doen op QE (quantitative easing) dan lijkt dit op het eerste gezicht uitgesloten, al ware het maar dat de FED (de Amerikaanse nationale bank) al voor 4.500 miljard dollar in de economie pompte zonder dat dit de crisis fundamenteel oploste. Zie eerste grafiek.

Maar als Trump, als nieuw bevoorrecht vriendje van Poetin, geen strobreed in de weg legt bij het verdwijnen van de petrodollar bij de oliehandel tussen tussen Rusland en China, dan zullen de Chinezen best bereid zijn hun portefeuille aan Treasury Bonds te … verkopen aan de VS (waarbij ze zich met allerlei bankderivaten zullen indekken tegen de val van de dollar°.

Wie kennis neemt van de "global imbalances" (zie tweede grafiek) zal zien dat er nog gednoeg ruimte blijft (ook opgemerkt door Goldman Sachs) om de QE met minstens nog 500 milard dollar per jaar op te trekken. Dat kan dan worden uitgebouwd door een pak van circa 4000 miljard additionele bankderivaten (met alle risico's van dienst). Trump moet in staat geacht worden een dergelijke gok te wagen. Het gevonden geld kan dan worden gebruikt voor de grote openbare werken die Trump aankondigde. Het is een uiterst brutale (en risicovolle) manier van out of the box financiering die de onzekerheid in de wereld zal doen stijgen van zodra dat de (petro)dollar niet langer de referentiemunt in de rest van de wereld is.

 

3