HOE DE POLITIEKE DWAAS TRUMP HET KRUITVAT VAN HET MIDDEN-OOSTEN WEER IN VLAM ZETTE

Wie gehoopt had dat Donald Trump met zijn "America first" de oude Monroe doctrine in eer zou herstellen, is er sinds zijn reis naar Saoedi-Arabië wel aan voor de moeite. [James Monroe was de Amerikaanse president die in 1823 opriep dat de Verenigde Staten zich qua buitenlandse politiek enkel zouden bekommeren met Amerika, en dit onder de leuze “Amerika aan de Amerikanen”]. Recente uitlatingen van Trump bewijzen dat hij eigenlijk geen haar beter is dan Donald Rumsfeld, minister van Defensie onder Georges W. Bush.

Tijdens de Tweede Golfoorlog gaf Rumsfeld het leger opdracht nucleaire bunkerbommen te ontwikkelen. Die wilde hij inzetten tegen Iran nadat duidelijk werd dat in Natanz (Iran) dertig meter onder de grond een paar honderd deeltjesversnellers werden ingezet voor de verrijking van uranium. Voor het triumviraat Bush-Cheney-Rumsfeld was dat een aanwijzing dat Iran bezig was met de productie van een eigen atoombom.

Dat het nooit gekomen is tot een nucleair bombardement van Natanz was het gevolg van een samenloop van omstandigheden: (1) de productie van de B-10 bunkerbommen liep grote vertraging op; (2) president Bush was verplicht de weinig populaire Rumsfeld vervroegd te ontslaan; en (3) de opvolger van Bush, president Obama, wilde niet weten van oorlog met Iran, zeker niet meer nadat in 2013 de oorlogszuchtige president Mahmoud Ahmadinejad vervangen werd door de gematigde Hassan Rowani. 

Aan de verbeterde diplomatieke relaties tussen Iran en de Verenigde Staten kwam abrupt een einde in de loop van mei 2017 na de reis van Trump naar Saoedi-Arabië. Daar ging hij een door zijn voorganger overeengekomen contract voor de levering van 110 miljard dollar Amerikaanse wapens finaliseren. Prompt zag Trump zijn moment gekomen om in het Midden-Oosten olie op het vuur te gooien. Nog steeds in Riyad vond hij het nodig Iran – de aartsvijand van Saoedi-Arabië – uit te roepen tot de gevaarlijkste schurkenstaat in de wereld. De rol die Iran speelt in de cyberoorlog met de Verenigde Staten was allicht niet vreemd aan die uitspraak. Teheran herbergt immers de beste specialisten ter wereld inzake computer hacking en wordt door Trump verantwoordelijk gehouden voor het lekken van informatie over zijn contacten met Vladimir Poetin tijdens de verkiezingen.

Door Iran publiek aan de schandpaal te spijkeren kwam Trump tegemoet aan de wensen van Benyamin Netanyahu, de premier van Israël. Die schreeuwde moord en brand als Obama de sancties tegen Iran ophief. Hij sprak van een historische vergissing van de Amerikanen en had al eerder laten uitschijnen dat hij hoopte dat de nieuwe Amerikaanse president de klok zou terugdraaien. Via de joodse schoonzoon van Trump, Jared Kushner, effende hij het pad voor een geheel andere buitenlandse politiek van Amerika in het Midden-Oosten.

De woorden van Trump aan het adres van Teheran waren nauwelijks koud als vijf Arabische landen – Saoedi-Arabië, Egypte, de Verenigden Arabische Emiraten, Jemen en Bahrein, later gevolgd door de Malediven – op 5 juni 2017 besloten alle diplomatieke betrekkingen met het Arabische schiereiland Qatar te verbreken. Datzelfde Qatar, een absolute monarchie onder emir Tamim bin Hamad al-Thani, is wel het rijkste land ter wereld. Met een bevolking die zes keer kleiner is dan de Belgische realiseert het een BBP dan anderhalf keer zo groot is als het Belgische. 
Qatar, met een gemengde bevolking van soennieten en sjiieten, werd door het soennitische Saoedi-Arabië plots verweten dat het onder één hoedje speelt met de sjiietische schurkenstaat Iran, dat het steun geeft aan de (soennitische) Moslimbroeders in Egypte, en – als klap op de vuurpijl – dat het (soennitische) terreurbewegingen als IS en Al Qaeda financieel steunt. Keiharde bewijzen voor die beschuldigingen kunnen de corrupte Saoedi-Arabische prinsen niet voorleggen, maar in de Arabische wereld is dat nergens voor nodig. Het volstaat dat iemand het zegt opdat het waar zou zijn.

Dat Qatar zijn handen niet in onschuld kan wassen werd wel meerdere keren aangetoond. In de conflicten in het Midden-Oosten heeft het schiereiland er altijd een eigen en dubbelzinnige agenda op nagehouden, maar datzelfde hebben Saoedi-Arabië en Turkije ook steeds gedaan, want allebei hebben ze IS een tijdlang financieel en gesteund.

Voor het kleine Qatar, met een overwegend buitenlandse bevolking, kwam het plotse isolement keihard aan. De eigen luchtvaartmaatschappij moest plots een omweg van meer dan duizend mijl maken om nog langer de hoofdstad Doha te bereiken, en buitenlandse luchtvaartmaatschappijen als Etihad Airways, Emirates, FlyDubai, Saudia en Gulf Air besloten prompt niet langer op Doha te vliegen. De blokkade zorgde vrijwel meteen dat er een nijpend tekort aan melk was, zodat Qatar gedwongen werd met zijn eigen luchtvaartmaatschappij onmiddellijk 4.000 koeien over te vliegen. 

Het pleit voor de politieke onbekwaamheid van Trump dat zijn neurotische twittergedrag, waarbij hij Iran de grootste schurkenstaat ter wereld noemde, zelfs gevaarlijker dan IS, ervoor zorgde dat Amerika’s grootste militaire basis in het Midden-Oosten die uitgerekend op Qatar ligt, nu plots van de wereld geïsoleerd werd. Geen ogenblik hield Trump er rekening mee dat de oorlog die Saoedi-Arabië uitvecht in Jemen er één is tegen de sjiietische Houthi rebellen die door Teheran gesteund worden. Zijn tussenkomst heeft ertoe geleid dat een soennitische oorlog tegen Iran plots reëel wordt.

Merkwaardig is ook dat Iran, da t veruit het sterkste leger heeft van alle Golfstaten, en dat sinds 1979 gespaard bleef van terreuraanslagen, op 7 juni – twee dagen na de afgekondigde blokkade – plots slachtoffer werd van twee goed gecoördineeerde terroristische aanslagen op één dag. De eerste was het werk van vier aanvallers die het parlement in Teheran wisten binnen te dringen en er zorgden voor twaalf doden (allen niet-parlementairen) nadat één van hen zichzelf opblies. Twee van de drie overige overvallers worden doodgeschoten, de derde levend gevat. Dezelfde morgen vielen drie andere terroristen een tweede symbolische plaats aan, het mausoleum van ayatollah Ruhollah Khomeini, stichter van de islamitische republiek. Daarbij valt één dode, een bezoeker. De drie aanvallers worden doodgeschoten door de Republikeinse Garde.

Vrijwel gelijktijdig eist IS beide aanslagen op en verschijnen op het internet videobeelden van beide aanslagen. De Republikeinse Garde, die de harde lijn van de ayatollahs volgt – niet de gematigde lijn van president Hassan Rohani – laat er geen ogenblik twijfel over bestaan dat Saoedi-Arabië achter beide aanslagen zit en dat het een zoveelste bewijs is dat het soennitische Saoedi-Arabië achter de schermen IS steunt. Nog dag stuurt president Erdogan van Turkije troepen naar het bevriende Qatar om het bij gebeurlijke militaire of terroristische aanvallen door de corrupte Arabische prinsen te steunen.

Als de zelfingenomen politieke clown, die Donald Trump is, niet had uitgepakt met zijn dwaze tweets dat Iran de gevaarlijkste schurkenstaat in de wereld is, was dit alles allicht nooit gebeurd. Het bewijst ook hoe wankel het politieke evenwicht in de Arabische wereld is als een klein landje als Qatar volstaat om het wankel evenwicht te verstoren.

FOTO: Donald Trump en de Qatarese emir Tamim bin Hamad al-Thani, bij zijn bezoek aan Riyad in de loop van mei 2017.

1

HET MIRAKEL MACRON EN DE CATASTROFE MAY

Is Frankrijk eindelijk op weg naar een noch links noch rechts omwenteling? Het ziet er met Macron naar uit. Zonder het schandaal Fillon was hij allicht nooit president geworden. Maar het leek er op dat hij een president zonder partij was. Ook die hindernis heeft Macron omzeild. De politieke beweging "En Marche" groeide in minder dan één jaar tijd uit tot een echte politieke partij die ondertussen op weg is naar meer dan 400 zetels in het Franse parlement – een nooit eerder geziene meerderheid. Faut le faire. Macron heeft de trasitionele partijen in Frankrijk, de republikeinen en de socialisten doodgewoon weggeblazen. En straks zal het Front National gelukkig zijn als het vijf hele zetels in het parlement verovert. Exit Marine Le Pen en haar populistische prietpraat. Macron heeft drastische veranderingen aangekondigd. Of hij daarin slaagt zal in niet geringe mate afhangen van de vakbonden die in Frankrijk het hele overheidsbedrijf sterk controleren. Zal hij straks ook die hindernis weten te nemen? Pas als hij ook daarin slaagt ligt de weg voor "le changement" wagenwijd open.

Ondertussen heeft Theresia May zich compleet in de voet geschoten. Van een verhoopte meerderheid met meer dan honderd zetels – nodig voor keiharde brexitonderhandelingen – kwam helemaal niets in huis. Ze slaagde er met haar vervroegde verkiezingen waarempel in de absolute meerderheid van de Conserbrvatieven kwijte te spelen. Daardoor is ze nu verplicht een coalitie aan te gaan met het aartsconservatieve Ierse strontpartijtje DUP (voorstander van herinvoering van de doodstraf, tegenstander van abortus en het homohuwelijk). Maar datzelfde strontpartijtje (amper 10 zetels) is tegenstander van een harde brexit. Het laat zich raden dat May het in Downingstreet 10 niet lang meer zal uithouden. De verhoopte nieuwe Tatcher heeft zichzelf gerduceerd tot een slaapwandelende levende dode.

1

MAAK GODSDIENSTONDERWIJS FACULTATIEF

Ik heb nergens geschreven dat godsdienst afgeschaft moet worden, wel dat we in het kader van de toenemend postmoderne laïcisering het godsdienstonderricht facultatief moeten maken. Geef het na de schooluren en controleer beter wat daar voor waarheid wordt verzwendeld. Onderwijs dient om kennis en vaardigheden aan jongeren over te dragen. Maar welke kennis hebben we over god? Niemand heeft hem ooit gezien. En waarom trouwens is het een "hij" en geen "zij"? Als je absoluut niets over god weet – dus als je kennis over god nihil is – dan hoort godsdienst niet thuis op de schoolbanken. Worden onze kinderen al niet genoeg leugens voorgehouden (bijvoorbeeld in de gekleurde lessen geschiedenis?) Willen wij de vrijheid van mening niet aantasten dan kan godsdienstonderwijs behouden blijven, maar dan wel buiten de verplichte schooluren en dan op zijn minst pluralistisch en niet langer gedoceerd door mijnheer pastoor of door nonkel imam. Laat dan alle godsdiensten de revue passeren zodat kinderen zelf kunnen uitmaken waarin ze desnoods nog willen geloven.

5

WAANZIN SLAAT OPNIEUW TOE IN ENGELAND

Zaterdagavond, kort na elf uur, reed een witte bestelwagen, met aan boord drie moslimterroristen, in Zuid-Londen tientallen voetgangers van de baan. Aan het eind van hun moordende rit sprongen ze uit de bestelwagen en liepen ze in de richting van Borough Market, waar ze in de uitgangsbuurt meerdere mensen genadeloos de keel oversneden. De daders waren gekleed in valse zelfmoordgordels. Binnen de vijf minuten waren gespecialiseerde eenheden ter plaatse en schoten ze de drie daders dood. Onder de burgers vielen er minstens zes doden. Het was na Westminster Bridge in maart en na de Manchester Arena op 22 mei al de derde terroristische aanslag in minder dan een kwartaal tijd op Britse bodem. Ook nu ging het, net als op Westminster Bridge om een brutale aanslag met enkel de primitiefste wapens: een gestolen bestelwagen en lange messen. De aanslag is een schoolvoorbeeld van datgene waartoe de inmiddels kreupele leider van het steeds kleiner wordend kalifaat, aan de rand van de militaire nederlaag – Abu Bakr al-Baghdadi – tijdens de ramadan heeft opgeroepen.

Eind december 2015 schreef ik in een boek over het kalifaat – boek dat niemand wilde uitgeven – dat het kalifaat militair vernietigd zou worden maar dat het daarmee niet overwonnen zou worden. De internationale coalitie tegen IS heeft immers veel te lang getreuzeld om grondtroepen naar Syrië te sturen, zodat het kankergezwel van de geradicaliseerde moslims zich over heel Europa kon verspreiden. Van de deradicalisering werd nauwelijks werk gemaakt omdat de klemtoon uitsluitend op de repressie bleef liggen en er te weinig personeel en geld was om om op beide terreinen – repressie én deradicalisering – tegelijk te werken. Zelfs in een klein land als België moeten nu al minstens 622 godsdienstwaanzinnigen continu in het oog worden gehouden als potentiële terroristen. In Engeland gaat het ondertussen al over meer dan 5000 loslopende gekken, veel meer dan het voltallige personeel van de MI5. Zo was de dader van de aanslag in Manchester bij de veiligheidsdiensten goed bekend, waren er genoeg waarschuwingen verstuurd dat hij elk moment kon toeslaan, maar kwam de Britse staatsveiligheid mensen te kort om hem 24/24 en 7/7 in de gaten te houden.

Het probleem met de islam is dat de salafistische lezing van de Koran inspireert tot aanslagen. De profeet zelf riep in Medina zijn volgers op om tegenstanders koelbloedig te vermoorden. In plaats van hem te zien als degene die hij in werkelijkheid was – een bloeddorstige psychopaat en een smerige pederast die met zijn bruid op haar negende het huwelijk consumeerde – wordt hij door de de salafisten, voor wie de tijd 14 eeuwen stil is blijven staan vergoddelijkt. Natuurlijk is er geen god, is er nooit ergens een god geweest, en willen aanhangers van godsdiensten niet inzien dat de wetenschap in het geheel geen nood heeft aan een god om het ontstaan van het heelal, van de tijd of van het begin van leven op aarde te verklaren. Wat gelovigen "god" noemen is een puur verzinsel van de mens die weigert zijn finaliteit te aanvaarden. Het wordt hoog tijd dat we definitief stoppen met die onzin van godsdienstlessen en dat we alle tempels voor goed vergrendelen. Zolang we dit niet doen zullen aanslagen door godsdienstwaan-zinnigen blijven bestaan. Met god de pot op, godverdomme.

5