actualiteit

BENDE VAN NIJVEL: EEN STAAT IN STAAT VAN ONTBINDING

Posted on 6 min read 172 views

Minder dan een week nadat advocaat Jef Vermassen zich in een "flip of the tongue" liet ontglippen weet te hebben wie achter de Bende van Nijvel zat gebeuren er rare dingen in het land. Zo overlijdt Brice de Ruyver – ooit grondlegger van de politiehervorming – eensklaps op 62-jarige leeftijd en duurt het een volle dag alvorens de doodoorzaak wordt meegedeeld: hartaderbreuk. En weer twee dagen later bevestigt het Luikse parket dat er vermoedens zijn dat men plots weet wie persoon nr 19 is die jaren op de affiche van de verdachten van de Bende van Nijvel heeft gestaan. Verre van doodgewoon zijn naam publiek te maken wordt die verzwegen, krijgt het volk enkel zijn initialen te horen. En wie er de Waalse kranten on line erop naslaat merkt dat het in Wallonië slechts tweederangsnieuws is: Le Soir, La Dernière Heure et La Meuse beperken zich tot een piepklein artikeltje; La Libre zwijgt in alle talen. En opeens begint een bepaalde pers zich vragen te stellen bij de moord (nekschot) op rijkswachter Peter De Vleeschauwer: werd hij eigenlijk wel vermoord door de hormonenmaffia of veeleer omdat hij te veel wist over de betrokkenheid van de Diane rijkswachtsgroep bij de raids van de Bende van Nijvel waarbij tussen 1982 en 1985 liefst 28 doden vielen?

Aanvankelijk werd nog gedacht dat géén de militair opgeleide rijkswachters van de Dianegroep zo laag gezonken kon zijn dat hij in warenhuizen in koelen bloede onschuldige kinderen zouden hebben afgeschoten. Onderzoekers waren ervan overtuigd dat de Staatsveligheid – die de aanslagen coördineerde en toedekte – dit karwei had overgelaten aan krapuul (stijl Patrick Haemers), maar spoedig bleek dat dit niet het geval was, dat in het meest corrupte van alle Europese Staten, de Staat zelf onschuldige kinderen afschoot om het pad naar de sterke man en de dictatuur te effenen. Want dat was uiteindelijk de bedoeling van een Staat in staat van ontbinding. Al in 1989 schreef ik er een gelijknamige roman over: lees er die maar nog eens op na. Opdrachtgevers moesten gezocht worden in de rechtse vleugel van de toenmalige PSC, de Waalse en Brusselse zusterpartij van de toenmalige CVP.

Nog in 1989 was ik goed geplaatst om het Bendedossier zo goed als mogelijk op te volgen. Mijn eigen advocaat Peter Callebaut uit het Aalsterse was immers raadsman van meerdere bendeslachtoffers maar had helaas geen inzage in de dossiers van onderzoeksrechter Troch. Die had ondertussen in het kanaal Brussel-Charleroi een deel van de wapens teruggevonden die bij de overvallen van de Bende werden gebruikt. Eind 1991 werd ik dan samen met Jan Decorte, Louis Standaert en Willy Goossens met 200.000 stemmen in het Parlement verkozen. Vier dagen voor de verkiezingen werd ik aangehouden en ik moest wachten tot 5 januari 1992 alvorens ik uit de gevangenis werd vrijgelaten. Al vanaf de eerste dagen dat ik in de Wetstraat kon werken werden de lokalen van Standaert en mezelf overspoeld met de meest fantasierijke verhalen (stijl Regina Louf) over de Bende. Van die honderden verhalen opgedist door allerlei klojo's sprongen er wel twee onmiddellijk in het oog. Zo vonden we de misleide garagist terug die ter goeder trouw schietstanden had gelast op de VW Golfs die bij de overvallen, in militaire commandostijl, op het chassis waren gelast. Zelf wist hij niet beter dan dat het een opdracht van het Belgisch leger was. En voorts was er die zonderlinge Waalse barones – Louis Standaert en onze parlementaire medewerkers Gerard Cludts en Arnaud Franssen herinneren zich allicht de naam nog – die heel precies kwam vertellen (met talrijke foto's als bewijs) dat de VW Golfs die bij de overvallen van de Bende werden gebruikt, inmiddels geheel gedementeerd, verborgen lagen in een Waalse grot.

Meteen beseften we waarom Freddy Troch in 1991 (na bijna tien jaar voortreffelijk onderzoek tussen 1982 en 1991) als onderzoeksrechter van het dossier was gehaald. Dat ging gemakkelijk want hij was van CVP signatuur en de CVP, die toen nog erg close was met haar zusterpartij, de PSC, wilde niet worden meegesleurd in het stinkende badwater waarin de PSC was beland. Toedekken die beerput was het devies. Het dossier verhuisde dus naar Wallonië waar allerlei politici van erg rechtse signatuur al deden wat ze konden om de vis te versmoren en het deksel op de beerput te laten. In hoeverre dat het geval was zagen we met eigen ogen. We hadden de foto's van de gedemonteerde overvalwagens van de Bende, het adres van de grot waar ze opgeslagen lagen en de naam van de garagist die de schietstanden had gemonteerd prompt meegedeeld aan de Waalse opvolger van Troch. Maar in plaats van prompt te gaan kijken hield die zich liever bezig met het rookgordijn rond Regina Louf en alle verwante nonsens. Het heeft acht maanden geduurd alvorens de onderzoekers in de grot gingen kijken. En natuurlijk vonden ze er niets. Onze telefoon in het Parlement werd immers continu afgeluisterd. Ten bewijze liet ik één van lijn medewerkers een neptelefoontje geven dat we wapens van de Bende hadden gevonden en dat we die in een café in Nijvel zouden overhandigen aan een privé detective. Buiten mijn medewerker en ikzelf wist absoluut niemand om welk café het ging en dat de afspraak om 18h05 was. Maar om 18h05 werd mijn medewerker wel opgepakt met onder zijn arm … een dik pak oude gazetten.

Is er nu zaterdag een doorbraak geforceerd in het dossier van de Bende van Nijvel? Komt Justitie een beetje lachen, ja? Na de "slip of the tongue" werd advocaat Vermassen onder druk gezet door collega Callebaut, dat als hij namen kende hij die moest meedelen. Meteen paniek bij het corrupte Staatsapparaat dat nu wel minstens één naam moest prijsgeven. Dus waarom niet één (1) van de inmiddels sinds minstens een kwarteeuw bekende namen prijsgeven? Dus dan maar die van een aan lager wal geraakte rijkswachter die, om de klucht helemaal rond te maken, ooit ondervoorzitter van een carnavalsvereniging was. Een naam die geen kwaad kon, want de sukkel was toch al twee jaar dood. Ondertussen weet de halve Wetstraat hoe de vork aan de steel zit maar worden de 28 koelbloedige moorden zorgvuldig toegedekt door Justitie en Staatsveiligheid. Het volk mag niet weten waarom een Staat in staat van ontbinding 28 van zijn burgers in volkomen straffeloosheid mag afknallen. Waarop wacht minister Geens om eindelijk eens zijn bek te openen? Of kan dat niet omdat hij beducht is dat de goegemeente zijn slechte adem zal ruiken?


Chris Bonkoffsky (derde van links), gecondoleerd door de top van de Rijkswacht bij zijn overlijden op 14 mei 2015. Zelfs zijn naam hielden de media achter. Waarom? Al in 1999 had iemand hem herkend op de foto's die de Waalse recherche verspreidde. Maar men vond het wijselijker te wachten tot hij dood was om er iets mee te doen. Stel je voor dat ze hem toen al hadden moeten aanhouden! Zoiets doet men toch niet, a fortiori niet in een Staat in staat van ontbinding. Toen ik op 5 januari 1992 uit de gevangenis van Vorst werd vrijgelaten om in het Parlement de eed af te leggen zei ik tegen de pers: "Hierbinnen heb ik massa's gangsters gezien, maar straks in de Wetstraat ontmoet ik een paar van de echte gangsters, die met jas en das die beletten dat de seriemoordenaars van de Bende van Nijvel en hun opdrachtgevers eindelijk worden aangehouden." Sindsdien is Justitie niet gestopt mij te kloten.


Wij waren de ENIGE partij in het Parlement die vragen DURFDE te stellen over de Bende van Nijvel. We hadden plannen om een twintigtal progressieve juristen en criminologen als parlementair medewerker aan te werven. Maar omdat de Staatsveiligheid al wat we deden controleerde kregen we nog in de eerste weken dat we in het Parlement zaten alle politieke partijen (behalve de Waalse sossen en het Vlaams Blok) op ons dak die gezamenlijk beslisten dat ons alle parlementaire subsidies werden afgenomen. Zoiets is nooit eerder of later met een andere partij gebeurd. Gevolg: wij hadden geen centen om de 20 medewerkers aan te werven en we moesten ons onderzoek staken. Voorts stookten de loopjongens van de Staatsveiligheid continu ruzie tussen de kliek Louis Standaert (verkozen met … 72 stemmen) en mezelf. Ze schoven Standaert de financieel erg bemiddelde Roland Duchatelet in de wielen, dus stopte Lowietje van de Bootjes, nog vragen te stellen over de Bende. Op de duur vond hij het tijdverlies dat we ons daar nog langer mee bezig hielden. Bij de verkiezingen van 1995 kwam hij met zijn kliek en met de miljoenen van Duchatelet met de scheurlijst Banaan op (en zelfs dan hadden ze minder stemmen dan Jan Decorte en ik): Lowietje en zijn financier Duchatelet hadden immers het charisma van een uitgewrongen dweil.​

Rechts bovenaan (met piratenhoed): rijkswachter Chris Bonkoffsky, sinds 25 jaar bekend als één van de drie reuzen van de Bende van Nijvel​

Share

By

Humo: Na zijn euthanasieverzoek: de verrassende verrijzenis van Jean Pierre Van Rossem (73)

Posted on 1 min read 110 views

Voor het einde van het jaar zou ik toch willen kunnen zeggen: ‘Het is genoeg geweest,’’ heb ik Jean-Pierre Van Rossem horen zeggen, vroeg in het jaar 2017. ‘De afslag naar de dood is genomen.’ Met een euthanasieaanvraag zocht hij de exit. In de eerste herfstdagen zoek ik hem op, nieuwsgierig hoe het met hem is. Misschien kan er een afscheidswoord af? Zijn vermogen mensen te verrassen is alvast nog intact: ik tref een man vol plannen. ‘Voor de begrafenis ben je te vroeg.’

'Mensen klampen me geregeld aan op straat: 'Van Rossem, zijt ge nog niet dood?' Ik moet me bijna verontschuldigen dat het nog niet gebeurd is'

Door een deur die op een kier stond, ben ik een klein appartement op de negende verdieping binnengedrongen, met zicht op het uiteinde van België: de Oostendse pier. De gastheer is aan tafel blijven zitten, omdat hij zo moeilijk loopt. De aankleding is kaal, een goed deel van de ruimte is ingenomen door tegen elkaar aangeschoven schilderijen; op een ezel een onaf doek. Van Rossem komt moeizaam recht, de rondleiding begint meteen. ‘Pas op, de olieverf is nog niet droog. Dat duurt makkelijk drie weken. Het meest werk ik met acryl, dan kun je een vlek makkelijk van de vloer krabben.’

Lees verder via: http://www.humo.be/humo-archief/383891/na-zijn-euthanasieverzoek-de-verrassende-verrijzenis-van-jean-pierre-van-rossem-73

Share

By

WAT EEN ONBEKWAAMHEID, HET ARMOEDEBELEID IN ONS LAND

Posted on 2 min read 100 views

Eén op zeven mensen in dit land leeft onder de Europese armoedegrens. Bij haar aantreden beloofde de regering het inkomen van het armste deel van de bevolking op te trekken tot minstens boven die grens. Het misprijzen van NVA voor het probleem blijkt alleen al in de keuze van diegenen die de partij aanstelde als staatssecretaris voor Armoedebestrijding. Omdat het een kutjob is viel de keuze aanvankelijk op Elke Sleurs, een gynaecologe. Die bakte er absoluut niets van zodat het dossier uiteindelijk terecht kwam op de tafel van Zuhal Demir, een juriste van opleiding. Maar armoede is geen probleem van bijvoegseladvocaatjes, wel van macro-economen en sociologen. Indien men de best geplaatste persoon voor de job had aangesteld dan had men niet naar de kleur van de partijkaart gekeken maar prompt Bea Cantillon voor de job aangesteld. 

Of de twee trutjes op Armoedebestrijding al iets bereikt hebben? Ja hoor, ze zijn erin geslaagd dat het kwart armste mensen in België het zwaarst belast is van alle EU landen. Aan de kust loopt het aantal kinderen dat in armoede leeft al op tot meer dan 25 procent, in Oostende zelfs tot 27 procent. Het is niet door klote minijobs aan te bieden dat men het probleem oplost. Het is ook een kwestie van betaalbare huren, van scholarisatiegraad, van gezinsstructuur, van kinderaantal, enzovoort. En wat doet truttavie Zuhal? Die komt op de buis in de Zevende Dag met een uitgestreken gezicht lullen dat het behalen van de Europese armoedegrens sowieso onhaalbaar zal zijn tegen het einde van de legislatuur. Een kakelende kip met zo weinig ambitie had al lang vakkundig afgeslacht moeten zijn. Heren en dames politici, waarop wachten jullie om die domme kip in de soep te draaien?

Share

By

BUMA & PECHTOLD HEBBEN STIJL, MICHEL & JAMBON NIET

Posted on 2 min read 88 views

Gisteren 10 oktober 2017 viel de Nederlandse regeerverklaring samen met de State of the Union van premier Michel. Een geschikt moment voor een vergelijking. Daarbij loopt Nederland minstens twee generaties voorop op zijn zuiderbuur. Met een arrivist en mooiprater als premier Rutte aan boord werken de Nederlanders met een dichtgespijkerd regeerakkoord waarbij de modale burger op zijn minst weet waarheen de vier partijen gaan, inclusief de hypotheekaftrek. Ook al hebben ze de meest krap mogelijke meerderheid en ook al zit Groen Links niet mee aan boord, ze hebben – op zijn minst op papier – de meest groene regering sinds mensenheugenis. De budgetten zijn netjes afgelijnd en de burger weet waaraan hij zich kan verwachten. Aan bitter weinig als hij niet tot de middenklasse en de vriendjes van Rutte behoort. Maar Buma en Pechtold verkopen het wel helder en met stijl. Ze spreken op zijn minst met één mond.
Maar wat een verbale inflatie, wat een holle woordenkramerij in België. Daar stond premier Michel gisteren drie kwartier lang met de wierookpot voor zichzelf te zwaaien. Wat hadden hij en Jambon dat weer keurig gedaan: 150.000 jobs gecreëerd in drie jaar tijd, de burger prompt verrijkt met een dertiende maand, de veiligheid muurvast gemetseld en allerhande leugens erboven op. Als was het hun werk en geen gelukkig toeval van een tijdelijk aantrekkende wereldeconomie. Dat ze de begroting verder laten ontsporen, niets bereikt hebben in de strijd tegen de armoede, de gepensioneerden gewoon in de kou laten staab en dat hun "jobs-jobs-jobs" minijobs zijn van vijf voor één plaats, wordt daarbij handig verzwegen. En natuurlijk is het zonneklaar dat de kampioenen in de zelfprofilering (met Francken, Jambon en het Vlaemsch legioen aan nationalisten op kop) helemaal niets voorzien hebben tegen de nieuwe bankencrisis die op ons staat te wachten als we straks de money easing moeten loslaten. En dan durven die beroepsamateurs het hebben over "besturen, besturen, besturen". Ik wou dat ik minstens een Hollander was (maar dan wel met de Rode Duivels die voor Oranje speelden).

Share

By

IK WAS EEN KLEIN JONGETJE VAN VIER

Posted on 3 min read 79 views

Mijn oudste herinneringen gaan terug tot 1949. Ik was toen een jongetje van vier – een jongetje dat voortdurend zat te tekenen. Het was in de vroege namiddag. Dat leid ik af uit het feit dat mijn vader – die over de middag thuis kwam eten – al terug op zijn werk was. Hoe mijn moeder – ik noemde ze "moeke" – hem op het kantoor in het station van Brugge wist te bereiken ben ik vergeten. Maar makkelijk zal dat niet geweest zijn, want wij hadden thuis geen telefoon. Wij woonden in de Arsenaalstraat, op wandelafstand van het station. Dat belette niet dat mijn vader nooit te voet naar zijn werk ging, maar altijd per fiets. Het was een zilverkeurige fiets met op de buis een kinderzitje met twee voetsteuntjes. Het zitje was bovenaan rood van kleur en had iets donzigs. Die dingen herinner ik mij nog steeds, in het geheel niet omdat iemand het mij later verteld zou hebben. Bovendien was de naad van het zitje langs één kant iets losgekomen want onder die naad puilde een plukje vulling – zeegras van kleur – naar buiten. De fiets van mijn vader ik zou hem nu nog altijd perfect kunnen tekenen, perfect kunnen schilderen.
Pa kwam hijgend binnen. Zijn fiets had hij, niet zoals hij anders altijd deed, in de smalle gang gezet. Hij liet hem in zijn grote haast tegen de muur op straat laten staan. Hij stelde twee vragen door elkaar: "Wat is er precies gebeurd, Germanio" en "Doet het veel pijn, ventje?".

Het was een donkerblauw potlood van Caran d'Ache, zojuist door moeke aangescherpt met een plastiek potloodscherper die deels doorschijnend was, want je kon er de bruine krullen van het scherpsel doorheen zien. Het was een nieuw potlood uit een blikken doos met op het deksel een kleurig bloemenveld. Het was een stom ongeluk. Net toen ik het donkerblauwe potlood wou vervangen door een ander, bleekblauw nu, zat ik met het potlood dat ik wou vervangen loodrecht onder het weke vlees achter mijn onderkin. En uitgerekend toen gebeurde het. Het verhoogde kinderstoeltje waarop ik zat schoof naar achter. Ikzelf viel met mijn kin eerst nog tegen de tafelwand, pas daarna op de grond. Bij het stoten tegen de tafel boorde het potlood zich dwars door het weke vlees onder de kin, diep genoeg opdat ik de punt van het potlood onder mijn tong kon voelen.

Pa heeft mij onmiddellijk op het kinderstoeltje van zijn fiets gezet en is met mij zo snel hij kon van de Arsenaalstraat langs het Minnenwater en de achterkant van het Begijnhof naar het Sint-Janshospitaal gefietst. Meer dan driehonderd meter kan het niet geweest zijn. Wel vroeg hij een paar keer of het veel pijn deed en stelde hij mij gerust dat de dokter het stoute potlood eruit zou trekken. Wat daarna gebeurde weet ik niet meer, alleen dat ik een crême van een vader had. Nog drie jaar lang, tot bonpapa het lievelingskonijn van mijn broertje en mezelf kwam slachten, want het moest in de pot voor mijn eerste communiefeest. Vanaf dan ben ik hem beginnen haten als de koele moordenaar van Kaduin. Vijftig jaar heb ik die haat volgehouden. En pas sinds twee jaar weet ik weer, na bemiddeling van mijn zus, dat ik al die tijd de liefste van alle papa's heb gehad. Vijftig jaar ben ik blind gebleven, soepkieken dat ik ben.

Als iemand mij later, als ik er niet meer ben, tegen heug en meug wil herinneren, laat het dan zijn als de kunstschilder die ik in wezen altijd wilde worden en die in de herfst van mijn leven zich met wolfsklauwen uit mij heeft bevrijd op weg naar hoogtes die velen zullen verbazen. Meer daarover kan men vanaf 17 oktober lezen in Humo, in een absoluut enig interview dat Mark Schaevers van mij afnam. Hij maakte er een kunstwerk van. Dus zeker lezen.

Share

By

PREMIER RAJOY LAAT ZIJN ROBOCOPS BEJAARDEN IN ELKAAR SLAAN

Posted on 1 min read 119 views

Na het Catalaanse referendum voor onafhankelijkheid worden niet de stemmen geteld, wel het aantal burgers dat door de Guardia Civil in elkaar werd geslagen. Voorlopig zijn dat er 844 (zondagavond om 22h44) onder wie opvallend veel bejaarden, vrouwen en kinderen. Alleen een beerputworm als premier Mariano Rajoy – de laatste keer dat hij lachte dateert allicht van drie maanden voor de receptie – was zo'n kalf om de onvoltrokken federalisering van Spanje met brutaal geweld op te lossen. Hij gedroeg zich als een verkrampte nazaat van generaal Franco door te kiezen voor blind geweld waarbij zelfs de stembussen werden gestolen.

Zelf ben ik in het geheel geen voorstander van nationalisme omdat het samen met godsdienst tot de ergste kwalen van de samenleving behoort. Maar mijn gloeiende afkeer van autoriteit dwingt mij ertoe dat mijn sympathie in deze naar de Catalanen gaat. Had men het ongrondwettelijk referendum doodgewoon laten doorgaan dan was allicht gebleken dat de separatisten niet eens de helft van de stemmen hadden behaald terwijl nu de meerderheid van de ineengeslagen Catalanen zich tegen de Spaanse Staat heeft gekeerd.

Share

By