Artikels

WAT EEN ONBEKWAAMHEID, HET ARMOEDEBELEID IN ONS LAND

Posted on 2 min read 100 views

Eén op zeven mensen in dit land leeft onder de Europese armoedegrens. Bij haar aantreden beloofde de regering het inkomen van het armste deel van de bevolking op te trekken tot minstens boven die grens. Het misprijzen van NVA voor het probleem blijkt alleen al in de keuze van diegenen die de partij aanstelde als staatssecretaris voor Armoedebestrijding. Omdat het een kutjob is viel de keuze aanvankelijk op Elke Sleurs, een gynaecologe. Die bakte er absoluut niets van zodat het dossier uiteindelijk terecht kwam op de tafel van Zuhal Demir, een juriste van opleiding. Maar armoede is geen probleem van bijvoegseladvocaatjes, wel van macro-economen en sociologen. Indien men de best geplaatste persoon voor de job had aangesteld dan had men niet naar de kleur van de partijkaart gekeken maar prompt Bea Cantillon voor de job aangesteld. 

Of de twee trutjes op Armoedebestrijding al iets bereikt hebben? Ja hoor, ze zijn erin geslaagd dat het kwart armste mensen in België het zwaarst belast is van alle EU landen. Aan de kust loopt het aantal kinderen dat in armoede leeft al op tot meer dan 25 procent, in Oostende zelfs tot 27 procent. Het is niet door klote minijobs aan te bieden dat men het probleem oplost. Het is ook een kwestie van betaalbare huren, van scholarisatiegraad, van gezinsstructuur, van kinderaantal, enzovoort. En wat doet truttavie Zuhal? Die komt op de buis in de Zevende Dag met een uitgestreken gezicht lullen dat het behalen van de Europese armoedegrens sowieso onhaalbaar zal zijn tegen het einde van de legislatuur. Een kakelende kip met zo weinig ambitie had al lang vakkundig afgeslacht moeten zijn. Heren en dames politici, waarop wachten jullie om die domme kip in de soep te draaien?

Share

By

BUMA & PECHTOLD HEBBEN STIJL, MICHEL & JAMBON NIET

Posted on 2 min read 88 views

Gisteren 10 oktober 2017 viel de Nederlandse regeerverklaring samen met de State of the Union van premier Michel. Een geschikt moment voor een vergelijking. Daarbij loopt Nederland minstens twee generaties voorop op zijn zuiderbuur. Met een arrivist en mooiprater als premier Rutte aan boord werken de Nederlanders met een dichtgespijkerd regeerakkoord waarbij de modale burger op zijn minst weet waarheen de vier partijen gaan, inclusief de hypotheekaftrek. Ook al hebben ze de meest krap mogelijke meerderheid en ook al zit Groen Links niet mee aan boord, ze hebben – op zijn minst op papier – de meest groene regering sinds mensenheugenis. De budgetten zijn netjes afgelijnd en de burger weet waaraan hij zich kan verwachten. Aan bitter weinig als hij niet tot de middenklasse en de vriendjes van Rutte behoort. Maar Buma en Pechtold verkopen het wel helder en met stijl. Ze spreken op zijn minst met één mond.
Maar wat een verbale inflatie, wat een holle woordenkramerij in België. Daar stond premier Michel gisteren drie kwartier lang met de wierookpot voor zichzelf te zwaaien. Wat hadden hij en Jambon dat weer keurig gedaan: 150.000 jobs gecreëerd in drie jaar tijd, de burger prompt verrijkt met een dertiende maand, de veiligheid muurvast gemetseld en allerhande leugens erboven op. Als was het hun werk en geen gelukkig toeval van een tijdelijk aantrekkende wereldeconomie. Dat ze de begroting verder laten ontsporen, niets bereikt hebben in de strijd tegen de armoede, de gepensioneerden gewoon in de kou laten staab en dat hun "jobs-jobs-jobs" minijobs zijn van vijf voor één plaats, wordt daarbij handig verzwegen. En natuurlijk is het zonneklaar dat de kampioenen in de zelfprofilering (met Francken, Jambon en het Vlaemsch legioen aan nationalisten op kop) helemaal niets voorzien hebben tegen de nieuwe bankencrisis die op ons staat te wachten als we straks de money easing moeten loslaten. En dan durven die beroepsamateurs het hebben over "besturen, besturen, besturen". Ik wou dat ik minstens een Hollander was (maar dan wel met de Rode Duivels die voor Oranje speelden).

Share

By

IK WAS EEN KLEIN JONGETJE VAN VIER

Posted on 3 min read 79 views

Mijn oudste herinneringen gaan terug tot 1949. Ik was toen een jongetje van vier – een jongetje dat voortdurend zat te tekenen. Het was in de vroege namiddag. Dat leid ik af uit het feit dat mijn vader – die over de middag thuis kwam eten – al terug op zijn werk was. Hoe mijn moeder – ik noemde ze "moeke" – hem op het kantoor in het station van Brugge wist te bereiken ben ik vergeten. Maar makkelijk zal dat niet geweest zijn, want wij hadden thuis geen telefoon. Wij woonden in de Arsenaalstraat, op wandelafstand van het station. Dat belette niet dat mijn vader nooit te voet naar zijn werk ging, maar altijd per fiets. Het was een zilverkeurige fiets met op de buis een kinderzitje met twee voetsteuntjes. Het zitje was bovenaan rood van kleur en had iets donzigs. Die dingen herinner ik mij nog steeds, in het geheel niet omdat iemand het mij later verteld zou hebben. Bovendien was de naad van het zitje langs één kant iets losgekomen want onder die naad puilde een plukje vulling – zeegras van kleur – naar buiten. De fiets van mijn vader ik zou hem nu nog altijd perfect kunnen tekenen, perfect kunnen schilderen.
Pa kwam hijgend binnen. Zijn fiets had hij, niet zoals hij anders altijd deed, in de smalle gang gezet. Hij liet hem in zijn grote haast tegen de muur op straat laten staan. Hij stelde twee vragen door elkaar: "Wat is er precies gebeurd, Germanio" en "Doet het veel pijn, ventje?".

Het was een donkerblauw potlood van Caran d'Ache, zojuist door moeke aangescherpt met een plastiek potloodscherper die deels doorschijnend was, want je kon er de bruine krullen van het scherpsel doorheen zien. Het was een nieuw potlood uit een blikken doos met op het deksel een kleurig bloemenveld. Het was een stom ongeluk. Net toen ik het donkerblauwe potlood wou vervangen door een ander, bleekblauw nu, zat ik met het potlood dat ik wou vervangen loodrecht onder het weke vlees achter mijn onderkin. En uitgerekend toen gebeurde het. Het verhoogde kinderstoeltje waarop ik zat schoof naar achter. Ikzelf viel met mijn kin eerst nog tegen de tafelwand, pas daarna op de grond. Bij het stoten tegen de tafel boorde het potlood zich dwars door het weke vlees onder de kin, diep genoeg opdat ik de punt van het potlood onder mijn tong kon voelen.

Pa heeft mij onmiddellijk op het kinderstoeltje van zijn fiets gezet en is met mij zo snel hij kon van de Arsenaalstraat langs het Minnenwater en de achterkant van het Begijnhof naar het Sint-Janshospitaal gefietst. Meer dan driehonderd meter kan het niet geweest zijn. Wel vroeg hij een paar keer of het veel pijn deed en stelde hij mij gerust dat de dokter het stoute potlood eruit zou trekken. Wat daarna gebeurde weet ik niet meer, alleen dat ik een crême van een vader had. Nog drie jaar lang, tot bonpapa het lievelingskonijn van mijn broertje en mezelf kwam slachten, want het moest in de pot voor mijn eerste communiefeest. Vanaf dan ben ik hem beginnen haten als de koele moordenaar van Kaduin. Vijftig jaar heb ik die haat volgehouden. En pas sinds twee jaar weet ik weer, na bemiddeling van mijn zus, dat ik al die tijd de liefste van alle papa's heb gehad. Vijftig jaar ben ik blind gebleven, soepkieken dat ik ben.

Als iemand mij later, als ik er niet meer ben, tegen heug en meug wil herinneren, laat het dan zijn als de kunstschilder die ik in wezen altijd wilde worden en die in de herfst van mijn leven zich met wolfsklauwen uit mij heeft bevrijd op weg naar hoogtes die velen zullen verbazen. Meer daarover kan men vanaf 17 oktober lezen in Humo, in een absoluut enig interview dat Mark Schaevers van mij afnam. Hij maakte er een kunstwerk van. Dus zeker lezen.

Share

By

PREMIER RAJOY LAAT ZIJN ROBOCOPS BEJAARDEN IN ELKAAR SLAAN

Posted on 1 min read 119 views

Na het Catalaanse referendum voor onafhankelijkheid worden niet de stemmen geteld, wel het aantal burgers dat door de Guardia Civil in elkaar werd geslagen. Voorlopig zijn dat er 844 (zondagavond om 22h44) onder wie opvallend veel bejaarden, vrouwen en kinderen. Alleen een beerputworm als premier Mariano Rajoy – de laatste keer dat hij lachte dateert allicht van drie maanden voor de receptie – was zo'n kalf om de onvoltrokken federalisering van Spanje met brutaal geweld op te lossen. Hij gedroeg zich als een verkrampte nazaat van generaal Franco door te kiezen voor blind geweld waarbij zelfs de stembussen werden gestolen.

Zelf ben ik in het geheel geen voorstander van nationalisme omdat het samen met godsdienst tot de ergste kwalen van de samenleving behoort. Maar mijn gloeiende afkeer van autoriteit dwingt mij ertoe dat mijn sympathie in deze naar de Catalanen gaat. Had men het ongrondwettelijk referendum doodgewoon laten doorgaan dan was allicht gebleken dat de separatisten niet eens de helft van de stemmen hadden behaald terwijl nu de meerderheid van de ineengeslagen Catalanen zich tegen de Spaanse Staat heeft gekeerd.

Share

By

GRIJS VELDMUISJE AAN POOT VAN DE OLIFANT

Posted on 1 min read 107 views

In zijn recentste boek "Volwassenen onder elkaar" haalt de Griekse econoom Janis Varoufakis messcherp uit naar de fameuze Eurogroep die – om de eigen banken te redden – de Griekse economie met een kwart deed krimpen. Die groep werd en wordt geleid door de Nederlandse bijvoegseleconoom Jeroen Dijselbloem. Als leerling-bijvoegseleconoom maakte ook onze lilliputter econoom, de Al Bundi van onze regering, Van Overtveldt dus, deel uit van het kransje economische nulliteiten van die Eurogroep. Varoufakis "verwijt de leden van de Eurogroep, waaronder Van Overtveldt, dat ze niet meer zijn dan wat de grijze leden van het politbureau vroeger waren, waar iedereen z'n kaart omhoog hield om kritiekloos akkoord te gaan." Dat is ons grijze muisje in zijn holletje in het verkeerde keelgat (een gaatje) geschoten. Het piept: "Those grey people from Eurogroup were only doing one thing: trying to save your country from collapsing." Hoe durft onze plaatselijke schoenventer schaamteloos zoveel nonsens bijeen te kwijlen nadat hij met de steun van andere onbenullen het Griekse volk met een kwart verarmde!

Share

By

OVER HET ZELFGEKOZEN WAARDIG LEVENSEINDE

Posted on 6 min read 152 views

In Nederland heeft D66 het thema van het zelfgekozen levenseinde in maart 2017 op de politieke agenda geplaatst. Bedoeling is dat personen van 75 jaar of ouder die de wens hebben voortijdig hun leven te beëindigen dit op een waardige manier kunnen doen bij middel van zelfeuthanasie. De discussie rond het beëindigen van voltooid leven, en de ermee samenhangende ethische en medische problemen is in Nederland al meer dan een halve eeuw oud. Al in 1973 werd de NVVE (Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde) opgericht. Die telt ondertussen al 160.000 leden.

In 1991 publiceerde de gewezen vicevoorzitter van de Hoge Raad van Justitie, Huib Drion, het pamflet "Het zelfgewilde einde van oudere mensen": "Het lijkt me aan geen twijfel onderhevig dat veel oude mensen er een grote rust in zouden vinden als zij over een middel konden beschikken om op aanvaardbare wijze uit het leven te stappen op het moment dat hen dat – gezien wat hen daarvan nog te verwachten staat – passend voorkomt. 

Natuurlijk stelt onze samenleving al vele middelen beschikbaar waarmee mensen een eind aan hun leven kunnen maken: er zijn treinen waarvoor men zich kan werpen, er zijn gebouwen waarvan men zich naar beneden kan laten vallen, er zijn kanalen en rivieren om zich in te verdrinken, er is touw dat men kan kopen en daarbij laat ik het maar. Maar erg aantrekkelijke middelen zijn dat niet: noch voor degeen die ze moet gebruiken, noch voor hun omgeving en voor de samenleving. 

Sommige leden van die samenleving kunnen beschikken over aanvaardbaarder middelen: artsen, apothekers. Maar voor de meerderheid van de mensen zijn zulke middelen niet te verkrijgen of het moest misschien zijn door naar een ver land te reizen in de hoop dat het daar, op min of meer slinkse wijze, wel zal lukken."

Hoezeer de politieke beleidvoerders vervreemd zijn geraakt van wat er daadwerkelijk leeft in de samenleving bleek in 2016 uit een rondvraag door de NRC bij de Nederlandse bevolking: liefst 63 procent van de Nederlanders is voorstander van vrij verkrijgbaar medicament om hun leven te beëindigen mocht het verkeerd lopen met hun oude dag. De gedachte dat als zelf-euthanasie wettelijk aanvaard zou zijn tijdens de oude dag draagt bij tot een verhoogde gemoedsrust bij een groot deel van de bevolking. Tegenstand komt uit conservatieve hoek waar er geschermd wordt met het verzinsel dat god het leven aan de mens heeft gegeven en dat het die mens niet toegelaten is het leven vervroegd te beëindigen. Steeds weer dezelfde retoriek van pilarenbijters die ervan overtuigd zijn dat de weerwolf niet bestaat omdat ze er nooit één gezien hebben, maar die weigeren de redenering door te trekken dat god niet bestaat omdat ook hij nimmer gezien werd. Trouwens waar zat hun fameuze god ten tijde van Auschwitz en de uitroeiing van de joden door de nazi's? Al in het naaimandje gekeken? 

Ondertussen werd Nederland in 1993 geconfronteerd met het fameuze Chabot-arrest. Dat jaar liet Boudewijn Chabot, psychiater en neuropsycholoog van opleiding een 50-jarige vrouw inslapen, een vrouw die haar beide zonen verloor en leed aan ondraaglijk psychisch lijden. Alvorens haar te laten inslapen had hij wel het advies ingewonnen van vier collega's psychiater (die het onderling oneens waren). Chabot zelf gaf zijn tussenkomst onmiddellijk aan bij Justitie. In eerste aanleg werd hij buiten vervolging gesteld, maar de Hoge Raad vernietigde het vonnis en besloot dat hij wel schuldig was zonder te worden vervolgd.

In Australië is de voormalige arts Philip Nitschke sinds de vroege jaren 1990 dé pleitbezorger van zelfeuthanasie. In de jaren 1990 ontwikkelde hij de zogenaamde "Deliverance Machine" (zie derde foto) die terminale patiënten kunnen gebruiken om vrijwillig uit het leven te stappen. Hoewel de Australische wet het verbood gebruikte hij het toestel, gekoppeld aan een huiscomputer, om vier patiënten, alle vier terminaal ziek, uit hun lijden te verlossen. Vanaf dan begint ligt hij overhoop met de gevestigde medische wereld en begint hij als overtuigd humanist een ware kruistocht voor zelfeuthanasie. In 1997 richt hij de groep "Exit International" op en gaat hij op zoek naar drugsvrije betrouwbare preparaten om pijnloos uit het leven te stappen. Later volgt de "Exit Bag" (synoniem "Suicide Bag"), een zak die met een velcro strip rond het hoofd kan worden bevestigd en die een dodelijke hoeveelheid inerte gassen binnen de bag binnenlaat, waarna de patiënt pijnloos sterft. Sinds 2007 zoekt Nitschke naar eenvoudiger methodes voor vrijwillige levensbeëindiging. 

Daarbij is het barbituratenmengsel Nembutal (eigenlijk Pentobarbitural) centraal gaan staan. Nembutal (merknaam) werd in 1930 ontdekt door de Deen John S. Lundy en werd aanvankelijk in de veeartsenijkunde gebruikt voor verdoving van grote dieren. Het werd aanvankelijk verhandeld door de Deense farmaciereus Lundbeck (nu Ackom Pharmaceuticals), maar ondertussen door ettelijke bedrijven. Het is (behalve in Mexico waar het legaal wordt verkocht) op de illegale markt verkrijgbaar in vloeibare en in veste vorm (oplosbaar in een waterige oplossing met 20 procent suiker). Een dodelijke dosis (2 tot 9 gram) wordt op de zwarte markt verkocht tegen woekerprijzen van soms meer dan 500 dollars US, terwijl het vrijwel niets kost (tussen 1,50 en 35 dollar naargelang de concentratie. Allerlei nepfirma's bieden het on line aan hoewel het verboden is. De vraag ernaar is sinds 2007 meer dan verhonderdvoudigd. En juist hier beginnen de problemen. In een te grote dosis leidt het allesbehalve tot een waardig levenseinde omdat het aanleiding geeft tot epileptische aanvallen. Juist dit is een argument voor het ingrijpen door de overheid. Dat kan pas als er een legaal pijnloos werkzaam middel op de markt komt na overheidscontrole. Tegenstanders van zelfeuthanasie dienen zich te realiseren dat zij in feite verantwoordelijk zijn voor de walgelijke miljarden business in Nembutal die zich ondertussen wereldwijd verspreid heeft.

Nog in 2007 publiceert Philip Nitschke samen met Fiona Stewart zijn "Peaceful Pill Handbook" waarin 15 verschillende methoden tot zelfdoding worden geanalyseerd en gerangschikt naar doeltreffendheid. Het boek wordt onmiddellijk verboden in zowel Australië als Nieuw-Zeeland. Het is echter vlot verkrijgbaar in analoge en digitale versie bij Amazon. Het wordt jaarlijks aangevuld en herzien. Aan Nembutal – dat in de Verenigde Staten wordt gebruikt voor de terechtstelling van ter dood veroordeelden – wordt ruime aandacht besteed. Er wordt gewaarschuwd voor de zwendel van Nembutal als on line aangeboden op de zwarte markt. Daar maakt men de koper wijs dat het product tot vijftig jaar houdbaar zou zijn terwijl dat in de meeste gevallen slechts een paar jaar zou zijn. 

In Nederland heeft Boudewijn Chabot ondertussen al een paar boeken geschreven over auto-euthanasie. Het best bekende is "Uitweg, een waardig levenseinde in eigen hand" dat hij samen met de journaliste Stella Braam schreef. Op 1 september 2017 heeft de Nederlandse "Coöperatie Laatste Wil" (CLW) in Nieuwsuur op NOS2 laten weten dat zij na meer dan vier jaar zoeken het feilloze middel tot zelfdoding gevonden heeft. In 12 dagen tijd steeg het ledenaantal prompt van 3.300 naar meer dan 11.000. Wat wel een eclatant bewijs is dat er vraag naar is. Hopelijk niet om het direct te gaan toepassen, maar om de gemoedsrust te vinden dat er een pijnloos laatste uitweg bestaat. CLW is een kind van de bouwkundig ingenieur en ITIP psycholoog Jos van Wijk en van de long specialiste Petra de Jong. Zij ontwikkelden een methode waarbij meerderjarige leden (lidmaatschap kost 7,50 euro) na zes maanden lidmaatschap nieuws zullen krijgen wat het feilloos gewaande middel is e waar het verkrijgbaar is. Ze beweren dat het product wetenschappelijk getest is. 

Op 13 september 2017 leidt dit op NOS2 ("Nieuwsuur") tot een stekelige controverse met Boudewijn Chabot die de wetenschappelijke onderbouw in twijfel trekt. Voorlopig weigert CLW bekend te maken wat precies het middel tot pijnloze zelfdoding is.

Conclusie: Er is dringend nood aan een betaalbaar en betrouwbaar middel dat vooral ouderen toelaat hun levenseinde zelf onder controle te houden. Om dat middel te verkrijgen moet veel meer nodig zijn dan zes maanden lid te zijn geweest van een zelfhulp organisatie. Mij lijkt een minimumleeftijd van 75 jaar, als voorgesteld door Pia Dijkstra van D66 redelijk. Onverantwoord lijkt het mij dit middel beschikbaar te stellen voor jongeren. Al wie jonger is dan 75 jaar en ondraaglijk of uitzichtloos lijdt kan immers steeds een aanvraag voor euthanasie in te dienen. Wanneer komt hierover in België eens een ernstig debat tot stand?

Share

By