Binnenlandse Politiek

HET DIKTAT VAN PETER DE ROOVER

By Posted on 2 min read 17 views

November 17, 2018

Met Peter de Roover in de cockpit heeft N-VA gaandeweg meer ruggengraat gekregen. Zijn koppige drang om overal gelijk te krijgen past wonderwel in de winkel van Bart De Wever waar het slijpen van puntjes aan het Vlaamsche gras altijd hoog op de agenda van het Schoon Verdiep heeft gestaan. Neem nu het VN migratiepact. Tot voor De Roover zich als informele partijideoloog over het dossier boog had niemand van de partij, ook Theo Francken niet, graten in de tekst gezien. Maar nadat eerst de Verenigde Staten en daarna Australië de tekst van het internationaal akkoord verwierpen kon De Roover niet achterblijven. Het akkoord was opeens onverteerbaar voor al wie het Vlaams-nationalisme een warm hart toedroeg. Hiermee was in Vlaanderen de afkeer van het migratiepact niet langer het monopolie van Vlaams Belang (en Vuye & Wouters).

De ellende van het migratiepact is dat men het op twee manieren kan lezen, ongeacht of de lezer rechtse of linkse sympathie heeft. Zo stelde de socioloog Mark Elchardus, toch van linkse snit, verleden vrijdag nog pertinent dat het migratiepact met klem verworpen moest worden. Bart Brinckman van De Standaard, dus van rechtse signatuur, vond in hetzelfde tv programma dat het pact moest worden gesteund.

Wat kan men uit dit alles besluiten? Het migratievraagstuk is veel te complex om er nu al een mondiale oplossing voor te bedenken. Het volksnationalisme is te eng om zelfs embryonaal een begin van oplossing te kunnen aanreiken. Maar wie het goed voor heeft die gaat straks naar Marrakesh om er het akkoord, met al zijn gebreken, te aanvaarden.

Dat kan perfect omdat het toch GEEN juridisch bindend akkoord is, ik bedoel een akkoord dat staten kunnen invullen naar eigen inzichten. Heel de xenofobe stemmingmakerij rond het akkoord kunnen we missen als kiespijn. Doen wat De Roover & Cie doen door er een regeringscrisis voor uit te lokken getuigt uiteindelijk van slechte wil. Zeggen dat de regering valt als het internationaal akkoord met gedoogsteun van de oppositie aanvaard wordt is plat opportunisme van al wie nu garen poogt te spinnen uit een artificieel opgeklopte spanning. Er zijn inderdaad dringender problemen dan een akkoord dat voorlopig met ogen en haken aan elkaar hangt.

Share

By

GOOCHELEN MET MILJARDEN VOOR ONNODIGE GEVECHTSVLIEGTUIGEN

By Posted on 2 min read 8 views

October 26, 2018

De Belgische regering heeft dus beslist dat de F-35A van Lockheed Martin (LM) de best mogelijke vervanger van de F-16 is – een beslissing die al jaren vaststond op dictaat van het Amerikaanse militair-industrieel complex. Dat ons land hoegenaamd geen nood heeft aan een offensief gevechtsvliegtuig, wel aan een defensief wapen, kwam daarbij in het geheel niet ter sprake. Dat de Eurofighter, de Rafale of de Gripfen ettelijke keren beter geschikt zijn voor de verdediging van het grondgebied, voor het bewaken van ons luchtruim en voor de steun aan grondtroepen bij buitenlandse missies werd daarbij volkomen over het hoofd gezien: onze legerleiding verkoos immers mee te spelen op de grote koer met de grote jongens en dat daarbij enkel aanvalswapens goed genoeg waren. Van enige politieke tegenkanting van N-VA, CD&V, OpenVLD of MR hadden de militairen nauwelijks iets te vrezen, want dat soort partijen bestaat hoofdzakelijk uit onwetende meelopers aan de kloeke hand van Uncle Sam.

Helemaal lachwekkend was de show die de regering na de beslissing opvoerde. Premier Michel slaagde er zelfs in het Amerikaanse militair-industrieel dictaat voor een Eurovriendelijke beslissing te verkopen en minister Peeters rekende zelfs voor dat het terugverdieneffect groter zou zijn de initiële kost: 3,7 miljard voor een uitgave van 3,6 miljard. Toen de oppositie bij monde van Van der Maelen fijntjes opmerkte dat, als dit waar was, niets belette nog veel meer moordtuig aan te kopen, kraaide Defensieminister Steven VandePut warempel van de pret en kletste hij uit pure dwaasheid in zijn handjes. Maar wie had van een vaandelvlucht plegend rakkertje dat straks burgemeester van Hasselt mag worden, beter verwacht?

Ondertussen raamt de regering de kosten voor de vervanging van de F-16 door de F-35A van LM op 40 miljard voor de komende 40 jaar, net alsof het mogelijk zou zijn in een hoogst onzekere wereld ramingen over zulke lange periode te maken: zelfs de beste econometristen ter wereld kunnen geen betrouwbare prognoses maken over periodes van langer dan vijf jaar. Daarvoor is de reeks waarschijnlijkheden veel te groot. Maar dat hierbij tientallen miljarden door verdwaasde politieke warhoofden over de balk worden gegooid blijft voorlopig de enige zekerheid in een buitengewoon pijnlijk dossier.

Share

By

STAATSSCHULD WEER BOVEN 100 %, MAAR TOCH MONSTERAANKOOP F35 BEVESTIGEN

By Posted on 1 min read 3 views

October 24, 2018

Na veel te lang dralen heeft Europa eindelijk beslist dat schulden uit de spoorweginfrastructuur goed en wel in de begroting moeten worden opgenomen. Daardoor is de staatsschuld weer meer dan 100 procent, plots 103;6 procent. Een ongelukkiger moment om aan te kondigen dat – zoals al jaren geleden werd beslist – de Belgische regering heeft beslist het monsterakkoord met de Amerikaanse oorlogsindustrie te honoreren is er niet. Algemeen wordt verwacht dat de aankondiging nog deze week zal gebeuren.

Share

By

EEN DAME MET KLASSE EN TWEE KLEINE JONGETJES

By Posted on 2 min read 3 views

Mijn commentaar bij de gemeenteraadsverkiezingen kan kort zijn. Bart de Wever blijft nog zes jaar de baas van ‘t Schoon Verdiep, al was het wel erg nipt. Met Hasselt verovert NVA de burgemeester in een tweede provinciehoofdstad. Groen werkt aan een vooruitgang waarvan ze over zes jaar zeker de vruchten zullen plukken. Het is ongetwijfeld de partij die de jongeren het meest aanspreekt en wie de jeugd heeft, heeft ook de sleutel voor de toekomst in handen. CD&V doet het goed in het conservatieve Vlaanderen maar sloeg de bal serieus mis in Antwerpen door een niet-Antwerpenaar, een aan gespoelde dus, te laten kandideren voor de sjerp. Brugge werd veroverd op de socialisten.

Het partijsocialisme kalft verder af in Vlaanderen, maar houdt stand in Brussel en deels in Wallonië. Finaal houden de socialisten enkel Leuven en Vilvoorde als centrumsteden over. Vooral Mo mag fier zijn op zijn sjerp. Het MR van de Franstalige liberalen krijgt – net als cdH – forse klappen – fors genoeg om een voortzetting van de Zweedse coalitie bij de komende parlementsverkiezingen te reduceren tot een wensdroom van de erg bleke premier. De marxistisch geïnspireerde PVDA/PTB gaat in Vlaanderen veel moeizamer vooruit dan in Wallonië. Een uitgesproken rechts Vlaanderen en een even uitgesproken links Wallonië maken het land straks onbestuurbaar.

De Vlaamse liberalen konden het gewicht niet maken en zaten er in Antwerpen bij voor spek en bonen. Waar het hen wel voor de wind ging als in Gent en in Oostende gedroegen ze zich als twee kleine jongetjes die hopeloos voor hun beurt hadden gepraat. Enkel in Mechelen en Aarschot werden er resultaten neergezet waarop de blauwe garde fier kon zijn. Groot in het verlies was ongetwijfeld Jinnih Beels die een betere uitslag verdiende voor haar inspanningen. Maar wat een klassedame mijlen verheven over de kibbelende jongetjes in Gent en Oostende.

Share

By

ELEKTRICITEIT: EEN BELGISCHE PUINHOOP

By Posted on 1 min read 0 views

September 28, 2018

De dominerende positie van Electrabel (dat meer dan 80 procent van de markt controleert) heeft ervoor gezorgd dat ons land, als netto invoerder van elektriciteit, de zwakste schakel op de Europese markt is. De elektriciteit is er duurder dan in de ons omringende landen en wordt er des te duurder naarmate tekorten dreigen. De dreigende afkoppeling van het net (eerst in november, later in januari en februari) legt plots de gevolgen bloot van de Belgische wanpolitiek inzake elektriciteitsproductie gedurende de laatste decennia. De liberalisering van de markt is nooit meer geweest dan een wensdroom van allerlei politici die de controle over de markt al decennia kwijt zijn. Electrabel, met Franse belangen, bekleedt ondertussen een machtspositie die de complete markt verstoort. Er is dringend nood aan politici met heel grote kloten om een uitweg te vinden in de onfrisse energiepolitiek van vandaag en morgen.

Share

By