KRONIEK VAN EEN ONAANGEKONDIGDE MAAR VERWACHTE TERREUR

Vanaf het moment dat uitlekte dat de aangehouden Salah Abdeslam de goedkope spijtoptant wilde uithangen wisten de veiligheidsdiensten dat een nieuwe terreuraanslag op til stond. In Zaventem bliezen de broers Ibrbahim en Khalid El Bakraoui zich op. Een derde geestelijk gestoorde salafist in dienst van ISIS was te laf om zichzelf op te blazen en is op de loop. Wat de aanslag in de metro onder de Wetstraat betreft is het nog onduidelijk of die al dan niet om een zelfmoordterrorist ging, al lijkt mij dat waarschijnlijk. Uit de verklaring van de taxichauffeur die de broers El Bakraoui en hun compaan naar Zaventem vervoerde blijkt dat allicht twee andere stukken salafistisch ongedierte van plan waren in Zaventem toe te slaan. Het is dus niet onwaarschijnlijk dat nog vier gekken op vrije voeten zijn.


Wie graag nuttige achtergrondinformatie wil melde zich aan op mailadres politiek2@gmail.com. Zo heb ik de PDF tekst van mijn onuitgegeven boek over het kalifaat, dat ik van mijn computer verwijderde, terug op de kop kunnen tikken bij een vriend. Voorts is een erg verhelderende tekst (pp. 81-124) van mijn nieuwste boek over de vreemdeling en de tussengroepsangst binnen de week beschikbaar. Ik vond een tekst van Stephan & Stephan van 2000 die gebruikt kan worden om de graad van radicalisering te voorspellen. Econometrische toepassing van hun Integrated Threat Theory of Prejudices toont aan dat toenemend extremisme de polarisatie tussen autochtone bevolking en moslims versterkt waardoor die polarisatie stijgt en de kans op aanslagen door een piepkleine minderheid van salafistische geradicaliseerde moslims toeneemt. Laat mij weten of je geïnteresseerd bent in die achtergrondinformatie.

3

UITTREKSEL UIT HOODSTUK 3 OVER DE POSTMODERNE ANGST VOOR DE VREEMDELING

(wie de volledige tekst wil meldde zich aan op mijn email adres "politiek2@gmail.com").

De toename van het aantal niet-westerse vreemdelingen – meer specifiek van de moslims onder hen – leidt in heel Europa tot de wijd verspreide perceptie dat het er veel meer zijn dan er in werkelijkheid zijn. Het onderzoeksbureau Ipsos Mori publiceert jaarlijks de zogenaamde Index of Ignorance. Daaruit blijkt dat mensen behoorlijk last hebben om een aantal fenomenen die typisch zijn voor de postmoderniteit correct in te schatten. Op de vraag hoeveel immigranten er in hun land zijn antwoorden Italianen dat het om 30 procent gaat, terwijl het er slechts 7 procent zijn. (Met “migranten” bedoelen de onderzoekers personen met een vreemde nationaliteit, niet de etnische afkomst.) De Amerikanen zitten er 19 procent naast: ze denken dat het om 32 procent gaat terwijl het er in werkelijkheid slechts 13 procent zijn. Van de ondervraagden uit 14 landen zitten de Belgen er als derde het verst naast. In België hadden op 1 januari 2015 1,26 miljoen of 11,20 procent van de bevolking een vreemde nationaliteit (dus niet verwarren met de etnische herkomst, want dan gaat het om 1,8 miljoen of 16 procent van de bevolking). De ondervraagde Belgen dachten dat het om 29 procent ging en zaten er dus bijna 18 procent naast. Australiërs en Zweden zaten het minst fout, maar toch ook met een overschatting van 7 procent. Op de vraag hoeveel procent moslims er in hun land zijn zaten de Belgen er het verst naast. Ze dachten dat het om 29 procent ging, terwijl het er in werkelijkheid net geen 5 procent zijn, een fout van 24 procent. De Fransen maakten een fout van 23 procent, de Britten en Italianen van 16 procent, de Amerikanen van 14 procent. Minst slecht scoorden de Polen met een overschatting van 5 procent en de Japanners met een overschatting van 4 procent. De onderzoekers concludeerden: “People (…) massively overestimate the proportion of Muslims.” Op de vraag hoeveel procent van de bevolking christelijk is was – behalve voor Zuid-Korea, Japan en Hongarije – de onderschatting algemeen. “In contrast to the Muslim question, majority-Christian countries tend to underestimate how many people count themselves as Christian.” Ook de vergrijzing van de bevolking, typisch voor de postmoderniteit, wordt verkeerd ingeschat en in de 14 landen kolossaal overschat: in Italië en Polen zelfs met 27 procent, met een minimale fout van 14 procent in Zweden.


Wat bij dat soort onderzoeken opvalt is dat de foute inschatting groter wordt naarmate de leeftijd van de ondervraagde hoger is. Op de vraag hoeveel kinderen op 100 buiten het huwelijk geboren worden onderschatten de 65-plussers het percentage voor België (54,4 procent) met liefst 40 procent, de Nederlandse senioren met 32 procent (47,7 procent in werkelijkheid). Bij jongeren van tussen de 15 en 25 jaar is de overschatting 7 procent in België, 5 procent in Nederland (eigen onderzoek). Dit wijst er op dat ouderen nog steeds geloven dat het huwelijk de hoeksteen is van de gezonde samenleving, terwijl jongeren – die in volle postmoderniteit geboren zijn – veel beter beseffen dat het huwelijk al lang niet meer de hoeksteen is van de gezonde samenleving. Kwantitatieve veranderingen in de maatschappelijke organisatie worden bestudeerd door de sociale dynamica. Mensen zien blijkbaar onvoldoende dat de samenleving grondig veranderd en hebben een maatschappijbeeld dat tijdens hun jeugd werd gevormd. De juiste perceptie van de samenleving waarin ze leven wordt des te foutiever naarmate ze ouder worden. Die verkeerde perceptie is bron van onzekerheid en angst. 


Bloed- en bodemidioten – stijl Pegida, Vlaams Belang, PVV, Front National, AfD (Alternative für Deutschland), PiS (Recht en Rechtvaardigheid in Polen) – zwengelen die angst aan door ze een voorwerp te geven: het verschil tussen angst en vrees is dat angst eigenlijk geen voorwerp heeft, dat het de angst voor het onbekende is, terwijl vrees altijd een voorwerp heeft (bijvoorbeeld pleinvrees, smetvrees, vliegvrees, enzovoort). Het voorwerp van de postmoderne angst voor de vreemdeling is de voorstelling dat die vreemdeling een bedreiging is voor de Volkssubstanz: de eigen volksaard zou bedreigd zijn. Zo circuleert op het internet sinds april 2013 onder de titel Die Deutsche Volkssubsstanzc stirbt aus! een videofilmpje met de flagrante leugens als “Im Jahr 2020 leben in Deutschland etwa soviel Austländer wie Deutsche! Etwa 2035 werden die Deutschen nur noch ein Drittel der Bevölkerung ausmachen!”

2

DE TOEGENOMEN ANGST VOOR DE VREEMDELING

Vreemdelingen van niet-westerse herkomst zijn een typisch fenomeen van de postmoderniteit. Zo waren er in Nederland halverwege de jaren 1960 (golden sixties) minder dan 6000 vreemdelingen van Turkse of Marokkaanse afkomst. In België waren er 461 Marokkanen en 320 Turken. Bij aanvang van de postmoderniteit in 1970 waren er steeds nog maar 129.000 vreemdelingen van niet-westerse afkomst (toen vooral Surinamers) in Nederland. Eind 2015 waren dat er al 2.038.500 en tegen 2060 zullen dat er volgens het CBS 3.236.600 zijn. In België waren er in 1970 nog maar 82.888 niet-westerse vreemdelingen. In 2015 zijn dat er al 733.115. Tegen 2050 worden dat er 1.149.000. Ongeveer 70 procent van de niet-westerse vreemdelingen zijn in België moslim. In Nederland is dat slechts 50 procent. De niet-westerse vreemdeling in het straatbeeld is duidelijk een postmodern verschijnsel. Europa is veel te lang blijven geloven in de multiculturele samenleving en heeft vooral tijdens de petroleumcrisis van 1973-1990 de controle over het vreemdelingenbeleid verloren. De niet-westerse vreemdelingen hebben zich vooral in grote steden geconcentreerd. In Nederland zijn dat Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag. In België de Brusselse gemeenten, Antwerpen, Genk, Vilvoorde en Mechelen. In Sint-Joost-ten-Node is al 43,7 procent van de bevolking moslim, in Molenbeek 37,6 procent. Dit alles en veel meer kan je lezen in het derde hoofdstuk (pp. 81-123) van mijn boek over de postmoderniteit. Wie er de tekst van wil in PDF formaat gelieve 14.95 euro te storten op KBC rekening BE73 7340 3806 7960 – voor mij de enige manier om mijn onderzoek te bekostigen vermits ik er van de overheid geen cent subsidies voor krijg. Na ontvangst van de storting (met als referentie je email adres) wordt de volledige tekst je toegestuurd. Blijkbaar wil de overheid dat je er zo weinig mogelijk over weet, alsof onwetendheid een middel zijn tegen angst. Want je kan er niet om heen: de niet-westerse vreemdelingen – zeker de moslims onder hen – zogen voor angst maar in hoeverre is die gewettigd: lees om meer te weten.

3

DIT IS HET VOORONTWERP VAN HET KAFT VAN MIJN ALLERLAATSTE BOEK

Het is van de hand van Jean Christophe Wallaert. Er moet duidelijk nog aan gesleuteld worden. Om het postmoderne hedonisme weer te geven heb je een vrouw nodig die op het strand naakt ligt te zonnebaden, desnoods met haar hand, waarin een trompetvormige joint, voor haar foef. Het blikje Coca Cola (Moderniteit) moet worden vervangen door een blikje Red Bull (Postmoderniteit). Op de tablet moeten een paar lijntjes coke liggen met een opgerold briefje van 5 euro om te snuiven (geen spuit, want dat is Moderniteit). 
Ik heb al drie van de tien hoofdstukken af en hoop er mee klaar te zijn tegen de lente van 2018.

Als het boek af is spring ik ’s nachts (als de dijk leeg is) uit het raam (negende verdieping) van mijn appartement in Oostende. Ik heb een heel bewogen en boeiend leven gehad waarvan ik nooit heb durven dromen. Ik heb mij laten rollen in het leven en heb daarbij alle levensenergie opgebruikt.

Uit het publieke leven heb ik mij al bijna 2 jaar teruggetrokken en ieder interview geweigerd. Omdat ik Otto Jan Ham een toffe pee vind met een schitterend gevoel voor humor (waarvoor Canvas te klein is) krijgt hij de (dubieuze) eer het laatste interview van mij af te nemen. Dat gebeurt op 9 maart a.s.

Ik ben het kotsbeu continu gekloot te worden door de gerechtelijke politie (ene Thierry Jacobs uit Asse die maandenlang mijn vuilbakken liep controleren, die twee oud-lieven van mij de duvel aandoet door bv. de auto van Nora zonder enige vorm van proces zomaar al een jaar in beslag te nemen als zou ik die voor haar met zwart geld hebben betaald) en door een stel rechters die aan acute vervolgingswaanzin gaan lijden van zodra ze de naam JPVR horen. Eén voorbeeld maar. Twee jaar geleden stond de auto van de partij (een stokoude Jaguar die we kochten tegen 1800 euro, en waarmee iedereen reed) ergens fout geparkeerd, met de achterste wielen op een zebrapad. Anderhalf jaar later kwam de wijkagent in Hoegaarden vragen wie er met de auto reed. Wist ik veel, ik in elk geval niet want ik zat in het buitenland. Om er snel van af te zijn stelde ik voor in het PV te zetten dat ikzelf de bestuurder was. Hij vond dat ik dat niet moest doen en noteerde naar waarheid dat ik het niet meer wist. En wat gebeurde er afgelopen vrijdag? Een politierechter gaf mij als partijleider 1200 euro boete omdat ik zogezegd geweigerd had het gerecht mee te delen wie de bestuurder was. En neen, ik ga niet in verzet tegen het vonnis. Dat ze hun vieze spelletjes voortaab alleen spelen.

4