Economie

GRIJS VELDMUISJE AAN POOT VAN DE OLIFANT

Posted on 1 min read 107 views

In zijn recentste boek "Volwassenen onder elkaar" haalt de Griekse econoom Janis Varoufakis messcherp uit naar de fameuze Eurogroep die – om de eigen banken te redden – de Griekse economie met een kwart deed krimpen. Die groep werd en wordt geleid door de Nederlandse bijvoegseleconoom Jeroen Dijselbloem. Als leerling-bijvoegseleconoom maakte ook onze lilliputter econoom, de Al Bundi van onze regering, Van Overtveldt dus, deel uit van het kransje economische nulliteiten van die Eurogroep. Varoufakis "verwijt de leden van de Eurogroep, waaronder Van Overtveldt, dat ze niet meer zijn dan wat de grijze leden van het politbureau vroeger waren, waar iedereen z'n kaart omhoog hield om kritiekloos akkoord te gaan." Dat is ons grijze muisje in zijn holletje in het verkeerde keelgat (een gaatje) geschoten. Het piept: "Those grey people from Eurogroup were only doing one thing: trying to save your country from collapsing." Hoe durft onze plaatselijke schoenventer schaamteloos zoveel nonsens bijeen te kwijlen nadat hij met de steun van andere onbenullen het Griekse volk met een kwart verarmde!

Share

By

WAAROM WORDEN POPULISTEN STEEDS LUIDER GELOOFD? INLEIDING IN DE SOCIALE DYNAMICA

Posted on 2 min read 96 views

Telkens een volk zijn welvaart gedurende lange periodes van tien/twaalf jaar of meer ziet afbrokkelen of stagneren, zodat het reëel inkomen van de gezinnen bij hoge werkloosheid eveneens stagneert, komt er een maatschappelijke verandering tot stand die men moeilijk anders kan benoemen dan als een maatschappijcrisis. Dit is het resultaat van een zorgvuldige studie die ik zopas heb beëindigd. Langdurige structurele economische crises zoals de Long Depression (1873-1896), de Great Depression (1929-1945), de Petroleumcrisis (1973-1988) en de Great Recession (dit is Bankencrisis) (2007-nu), werden inderdaad telkens gevolgd door een diepgaande maatschappijcrisis die de samenleving grondig veranderde. Tijdens zulke langdurige structurele economische crises nemen de onzekerheid en het gevoel van onveiligheid van de bevolking toe en brokkelt het geloof van de volk in wat de politieke elite (de machthebbers) hen voorkauwt significant af. Die politieke elite – die in het geheel niet weet hoe persisterende economische crises het best kunnen worden bestreden – houdt niet op de bevolking wijs te maken dat het einde van de tunnel bereikt is, en dit op het eigenste moment dat de armoede van de laagste klassen toeneemt en dat de werkloosheid hoog is.

Omdat het volk geen precies inzicht heeft in de oorzaken van langdurige economische crises zoekt het keer op keer naar een zondebok waardoor de wij-zij tegenstellingen toenemen. Dat soort tegenstellingen – tussen hoofd- en handarbeiders, tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, tussen de autochtone bevolking en de immigranten, enzovoort – ondermijnt de sociale cohesie. De samenleving begint te verbrokkelen en de vijandigheid tussen de verschillende wij- en zij groepen neemt toe.

In vier korte stukjes probeer ik te beschrijven hoe dit geleid heeft tot vier soorten van samenleving in de geschiedenis van het kapitalisme: (1) de (traditionele) industriële samenleving (1880-1930), (2) de moderne samenleving (1930-1975), (3) de vóór-postmoderne samenleving (1975-2000), en (4) de postmoderne samenleving (2000-nu).

Dat daar zo weinig onderzoek naar werd gedaan heeft te maken met het feit dat, om tot een juist inzicht in de sociale dynamica te komen, men minstens vakkundig onderlegd moet zijn in zowel sociologie, economie, geschiedenis en etnologie. Maar dat soort opleiding, in één studiepakket, wordt nergens gedoceerd – ook niet aan UPenn en de Wharton School waar ik, postuniversitair, een deel van mijn opleiding kreeg. Bovendien helpt het ook onderlegd te zijn in het postmarxisme, iets waar ze in UPenn geen hoge pet van wilden opzetten. De grootste verdienste van Karl Marx was dat hij – ondanks de vele fouten die hij maakte – economische veranderingen steeds aanzag als de voedingsbodem voor maatschappelijke veranderingen.

Wordt vervolgd in wekelijkse afleveringen

Share

By

HOE MOEILIJK KRIJGT TRUMP HET OM DE INLANDSE ECONOMISCHE CRISIS OP TE LOSSEN?

Posted on 2 min read 85 views

Een serieuze handicap voor Trump blijft dat d e meeste Amerikaanse multinationals (hoofdzakelijk gevestigd aan beide kusten) hoegenaamd geen voorstander zullen zijn van een protectionistische economische politiek. Op hun medewerking hoeft hij niet te rekenen. Maar als hij in de long run zijn aanhang wil behouden of versterken moet hij de crisis wel oplossen. Verwacht kan worden dat hij het spel brutaal zal spelen. Om te kunnen slagen is minstens 3.000 miljard dollar nodig die hij op onortodokse manier moet zien te financieren. In tegenstelling tot Hjalmar Schacht zal hij hierbij niet kunnen werken met "quasi money" – de truuk van Schacht is immers niet voor herhaling vatbaar. Als ik eerder schreef dat hij een beroep zal moeten doen op QE (quantitative easing) dan lijkt dit op het eerste gezicht uitgesloten, al ware het maar dat de FED (de Amerikaanse nationale bank) al voor 4.500 miljard dollar in de economie pompte zonder dat dit de crisis fundamenteel oploste. Zie eerste grafiek.

Maar als Trump, als nieuw bevoorrecht vriendje van Poetin, geen strobreed in de weg legt bij het verdwijnen van de petrodollar bij de oliehandel tussen tussen Rusland en China, dan zullen de Chinezen best bereid zijn hun portefeuille aan Treasury Bonds te … verkopen aan de VS (waarbij ze zich met allerlei bankderivaten zullen indekken tegen de val van de dollar°.

Wie kennis neemt van de "global imbalances" (zie tweede grafiek) zal zien dat er nog gednoeg ruimte blijft (ook opgemerkt door Goldman Sachs) om de QE met minstens nog 500 milard dollar per jaar op te trekken. Dat kan dan worden uitgebouwd door een pak van circa 4000 miljard additionele bankderivaten (met alle risico's van dienst). Trump moet in staat geacht worden een dergelijke gok te wagen. Het gevonden geld kan dan worden gebruikt voor de grote openbare werken die Trump aankondigde. Het is een uiterst brutale (en risicovolle) manier van out of the box financiering die de onzekerheid in de wereld zal doen stijgen van zodra dat de (petro)dollar niet langer de referentiemunt in de rest van de wereld is.

 

Share

By

KAN TRUMP DE CRISIS VAN HET KAPITALISME OPLOSSEN? JA, MAAR TEGEN WELKE PRIJS!

Posted on 3 min read 91 views

De wereldwijde crisis van het kapitalisme wortelt in de grenzeloze instabiliteit van het monetair systeem waarbij de petrodollar de richtinggevende basismunt is geworden – een basismunt die in werkelijkheid door niets gedekt is. Al bij de val van Bretton Woods, waarbij de dollar niet langer door goud werd gedekt stelde Henry Kissinger dat de prijs voor de ruwe aardolie te belangrijk was om die door de corrupte Arabische prinsen te laten bepalen. Sindsdien is het overeind houden van de petrodollar de belangrijkste taak van de Amerikaanse overheid.

Met Trump aan het hoofd van het militair industrieel complex is het "Yes, we can" van Obama vervangen door "Let's make America again great". Net als midden de jaren 1930 wil Amerika niet langer een soort politieagent van de wereld zijn, maar moet het eerst en vooral zijn eigen economische structurele crisis oplossen waarbij de hoge werkloosheid prioritair moet worden opgelost. In de jaren 1930 is enkel één staat in de wereld daarin geslaagd: nazi-Duitsland. In essentie was dit het werk van één man, van de Duitse econoom en bankier Hjalmar Schacht (1877-1970), een economisch genie (foto toegevoegd). Als president van de Reichsbank, die een lege doos was geworden, slaagde hij er in zijn eentje in vertrekkend van een vermogen van amper 125 miljoen RM in vier jaar tijd, van 1933 tot 1937, voor 7 miljard RM aan openbare werken en voor 12 miljard RM bewapening te financieren zonder dat de Duitse staatsschuld steeg. Dit absolute unicum in de economische geschiedenis werd enkel mogelijk door in een protectionistisch totalitair systeem de investeringen te financieren met "quasi money", zeg maar met het Monopoly-geld dat de Öffa en Meso wisselbrieven waren.

Veel wijst erop dat Trump in een sterk protectionistisch Amerika een soortgelijke weg zal moeten opgaan als hij zijn economisch project wil laten slagen. Uiteraard zal hij niet langer werken met Monopoly-geld, wel met "quantitative easening" waarbij de waarde van de dollar zal dalen.

Het is verre van ondenkbaar dat Trump in zijn opzet zal mislukken al zal daarvoor veel meer geld vereist zijn dan de 1000 miljard dollar die hij nu voor ogen heeft. De Trump administratie kan dus een uitweg uit de crisis van het kapitalisme vinden door een soortgelijke oplossing te volgen als die van Hjalmar Schecht midden de jaren 1930. 

Gesteld dat Trump in zijn protectionistische opzet slaagt, zal de wereld daarvan beter worden? Hier is het antwoord duidelijk NEEN. Om te slagen moet TRUMP allerlei maatregelen treffen waarvan de wereld NIET beter wordt. Zo zal er geen ruimte meer zijn om de klimaatakkoorden van Parijs te honoreren, zal hij de overige NATO-landen moeten dwingen tot een verdubbeling van hun militaire uitgaven, zal de Europese export naar de VS zwaar belemmerd worden, etc. Voorts heeft Trump al laten uitschijnen dat hij geen bezwaar heeft bij de uitlevering van Gulen aan Erdogan. Dit impliceert dat na het verslagen van IS, in samenwerking met Rusland en Assad het bedje wordt gespreid voor een Turks-Koerdische oorlog, zeker nadat de Koerden een grondgebied onder controle krijgen dat 2,4 keer groter is dan voorheen. Of nog, mocht Trump in zijn opzet slagen op binnenlands gebied de crisis te overwinnen, di ten koste van de rest van de wereld zal gaan, inzonder van het verdeelde Europa.

[Zelf heb ik mij teruggetrokken uit de publieke wereld en had ik, als aangekondigd in DIW geen zin meer om ooit nog met mijn smoel op TV te komen. Maar de situatie van de wereldpoltiek is door dekomst van Trump zozeer verstoord dat ik niet kan blijven zwijgen in mijn ivoren toren. N.a.v. mijn artikel over de bedreiging van de petrodollar – zie artikel hieronder – kreeg ik een uinodiging om te komen spreken in de uitzending van Bart Schols van gisteren. Helaas las ik de uitnodiging toen de uitzending al voorbij was. Op een andere uitnodiging van Christophe de Borsu voor a.s. zondag ga ik dus WEL in (op Bel RTL om 11h30. Hopelkijk neemt iemand – Isai Symens bv – het op).]

Share

By

WANNEER, GODVERDOMME, STOPT DE PERS, MET DE OFFICIËLE CIJFERS IN DE HAND, DIE VOORTDUREND HERHAALDE LEUGEN DAT ER JOBS ZIJN BIJGEKOMEN?

Posted on 1 min read 94 views

Surf naar:

http://economie.fgov.be/…/arbei…/Arbeidsmarktindicatoren.jsp

en klik op "Tweede trimester 2016 (Arbeidsmarktindicatoren 2011-2016)". Het gaat hier godverdomme om officilële cijfers van het ministerie van Economie. Daarin vind je (als je onderaan naar links scrolt) dat de werkgelegenheid in het 4de kwartaal van 2014 (als de bende knoeiers begonnen is de economie om zeep te helpen) 4.575.276 personen. Halverwege 2016, na twee jaar klooien met tax-shift, met indexsprong, met Kaaimantaks en met ander VOKA-gelul bedraagt het aantal jobs 4.555.082, dus 20.000 minder (een trimester eerder was dat nog 45.000 minder). ER ZIJN DUS SINDS OKTOBER 2014 GEEN 76.000 JOBS BIJGEKOMEN (zoals premier Michel gisteren in het parlement stond te liegen) maar wel 20.000 VERLOREN. Wanneer zal de pers dat mateloos irriterende liegen van die hele kutcoalitie nu eindelijk eens tegenspreken met de officiële cijfers bij de hand?

Share

By

JOBS, JOBS, JOBS: PERTINENTE LEUGEN VAN NVA-PVV-CD&V KLIEK DAT ER JOBS BIJKOMEN. VRT (CHRIS DE NIJS) MOEDWILLIG VERKEERD

Posted on 2 min read 80 views

Van de nationale omroep zou de burger op zijn minst mogen verwachten dat de berichtgeving die ze verstrekt objectief is, en in geen geval tendentieus. Maar telkens er een flink aantal jobs verloren gaan (4.000 in de voorbije week) krijgt de kijker of luisteraar te horen dat er op nationale schaal jobs bijkomen. Welnu dat is PERTINENT ONWAAR. Gisteren pakte VRT journalist Chris De Nijs een zoveelste keer uit met diezelfde leugen als hij premier Michel naar de mond praatte dat er dankzij het harde werk van de regering veel meer jobs gecreëerd worden dan er verdwijnen. Dat politici, die graag hun eigen propaganda geloven, niet altijd te vertrouwen zijn weten we al lang. Maar van een journalist van de openbare zender, die in het nieuws uitpakt met grafiekjes over het aantal jobs, mag men op zijn minst toch verwachten dat hij ooit macro-economische statistieken heeft leren lezen. Zo niet bij de VRT waar blijkbaar geen officiële bronnen worden geconsulteerd. Had de VRT dat wel gedaan dan had ze op zijn minst premier Michel openlijk moeten tegenspreken dat zijn regering in het geheel geen jobs, jobs, jobs creëert, ondanks alle inspanningen die ze van de bevolking vraagt, maar dat nog steeds jobs verloren gaan (ondanks een illusoire herleving van de economie). FOD Economie publiceert driemaandelijks cijfers over de activiteitsgraad. Link: http://statbel.fgov.be/nl/modules/publications/statistiques/arbeidsmarkt_levensomstandigheden/Arbeidsmarktindicatoren.jsp​. Wie op die bladzijde de derde excel link aanklikt vindt de officiële cijfers. Daar vindt men de officiële cijfers. Op het einde van het vierde kwartaal van 2014 bedroeg de werkende bevolking 4.575.276 eenheden. Op het einde van het eerste kwartaal van 2016 (meest recente cijfers) was dat GEDAALD tot 4.532.360. Er zijn sinds de regering Michel aan de macht kwam dus goed en wel meer dan 45.000 jobs VERLOREN gegaan. “Show me the money” snauwde Bart de Wever de Waalse socialist Paul Magnette toe in volle verkiezingsstrijd. Ondanks de welwillendheid waarmee de bende van De Wever & Cie zich plooit naar de desiderata van VOKA en het patronaat was deze regering van overwegend advocaten (en een paar bijvoegseleconomen, stijl Van Overtveldt) doodgewoon niet in staat één enkele nieuwe arbeidsplaats bij te creëren. Hoe onbekwaam kan een regering dus zijn?

Share

By