HET VUIL SPEL VAN PREMIER RUTTE IVM TURKSE OPROER IN ROTTERDAM

Gisteren is gebleken dat het tumult met de verbolgen Nederlandse Turken van zaterdag ll. goed georkestreerd was door de kliek van , en dit met geen andere bedoeling stemmen te winnen ten koste van zijn rechtstreekse rivaal Wilders. Donderdag lag het hele scenario al vast: de minister van Buitenlandse Zaken zou het toegang tot het grondgebied ontzegd worden, wel wetend dat de woedende Erdogan een tegenzet zou doen. Die tegenzet was het sturen van de minister van Familiezaken die met een kolonne auto's naar het consulaat in Rotterdam zou komen. Ook dat werd door Rutte volledig ingecalculeerd. Donderdag cirkuleerde haar naam al in regeringskringen. Met de socialistische burgemeester van Rotterdam waren afspraken gemaakt: met de ME (de oproerpolitie) kwam de burgemeester zelfs overeen dat er geschoten mocht worden in het geval dat het gewapende gevolg van de minister van Familiezaken de wapens mocht boven halen. Kortom Rutte maakte zich geen zorgen dat er in het vuurgevecht wel eens dodelijke slachtoffers konden vallen, als hij, de Grote Mark Rutte, maar als een WARE Leider uit de verf kwam, opeens veel krachtiger dan de op de bank zittende Twitteraar Wilders. Het argument van de verstoorde openbare orde snijdt hier geen hout, want de ordeverstoring werd door Rutte en de zijnen doodgewoon zelf georkestreerd. En dan lees ik in de lezersrubrieken van HLN al die beetgenomen Belgische lezers die Rutte de hemel in prijzen voor zijn heldenmoed. Meer dan een leep en leug enachtig berekend ventje is er aan Rutte niet verloren. Of hoe smerig politiek achter de schermen kan zijn.

2

WAT NU MET ERDOGAN EN MET DE DUBBELE NATIONALITEIT VAN TURKEN?

De grofheid van Erdogan loopt nu wel de spuigaten uit. Terwijl hij zelf een presidentieel regime ambieert dat, indien goedgekeurd, geen spaander heel laat van de democratie, vindt hij het opportuun Nederlanders te verwijten dat ze nazi's en facisten zijn. De bagatellisering van die beide termen kan niet verhullen dat diegene die het meeste van Hitler leerde Erdogan zelf is. Hij is hetzelfde soort kampioen in provocatie en beschuldigingen zonder het geringste bewijs (zoals Hitler in 1933 deed met Van der Lubbe die hij de brand van de Reichstag in de schoenen schoof – brand die de nazi's zelf stichtten) als Hitler deed..

Maar hoe walgelijk ook Erdogan te werk gaat, wie de grondwettelijk gewaarborgde vrijheid van meningsuiting lief heeft, zal nooit de verstoorde openbare orde inroepen om te beletten dat hij of zijn trawanten in Europa (met 2,1 miljoen Turken) campagne komen voeren. 

Wat ondertussen wel duidelijk wordt is dat ongeveer de helft van de buiten Turkije geboren allochtonen van de tweede of volgende generaties (met dubbele nationaliteit) zich duidelijk veel meer verbonden voelen met Turkije dan met het gastland waar ze geboren zijn. Mooiste bewijs is dat ze militaire dienstplicht vervullen in Turkije zelf. Dat soort Turken moest gewoon stante pede het gastland worden uitgezet, in plaats van te dulden dat ze het politiek klimaat van het gastland verder gaan verzieken.

1

ERG ONVERSTANDIG, MARK RUTTE

Nederlandse politici hebben serieus geblunderd en de woede van de Turkse president Ergogan op de hals gehaald door geen Turkse ministers toe te laten om te komen spreken voor Turkse Nederlanders. Die diplomatieke botsing had vermeden kunnen worden indien Rutte & Co een betere inschatting van Erdogan hadden gemaakt. Erdogan is uitermate bedreven in opruiende politiek. Indien Nederlandse politici iets meer bedreven waren geweest in psychologisch inzicht dan in stemmengraaierij hadden ze kunnen weten dat de weigering hen als een boomerang in het gezicht zou vliegen. Het is inderdaad ondemocratisch om iemand, ook al is die autocraat die in eigen land democratie en pevsvrijheid monddood maakt, de vrijheid van spreken te beletten. Je kan niet toestaan dat zijn tegenstanders wèl spreekrecht hebben en hij niet. Natuurlijk steven je dan af op gewelddadig protest. Hoeveel slimmer waren de Fransen om een Turkse minister wél spreekrecht te geven: geen haan die er om kraaide. En als De Roover van NVA zich uit de naad wringt om vurig het spreekverbod te bepleiten, dan bewijst hij dat hij enkel een Vlaams Belang Light is zoals Rutte een light-versie van Wilders is.

1

WAAROM WORDEN POPULISTEN STEEDS LUIDER GELOOFD? INLEIDING IN DE SOCIALE DYNAMICA

Telkens een volk zijn welvaart gedurende lange periodes van tien/twaalf jaar of meer ziet afbrokkelen of stagneren, zodat het reëel inkomen van de gezinnen bij hoge werkloosheid eveneens stagneert, komt er een maatschappelijke verandering tot stand die men moeilijk anders kan benoemen dan als een maatschappijcrisis. Dit is het resultaat van een zorgvuldige studie die ik zopas heb beëindigd. Langdurige structurele economische crises zoals de Long Depression (1873-1896), de Great Depression (1929-1945), de Petroleumcrisis (1973-1988) en de Great Recession (dit is Bankencrisis) (2007-nu), werden inderdaad telkens gevolgd door een diepgaande maatschappijcrisis die de samenleving grondig veranderde. Tijdens zulke langdurige structurele economische crises nemen de onzekerheid en het gevoel van onveiligheid van de bevolking toe en brokkelt het geloof van de volk in wat de politieke elite (de machthebbers) hen voorkauwt significant af. Die politieke elite – die in het geheel niet weet hoe persisterende economische crises het best kunnen worden bestreden – houdt niet op de bevolking wijs te maken dat het einde van de tunnel bereikt is, en dit op het eigenste moment dat de armoede van de laagste klassen toeneemt en dat de werkloosheid hoog is.

Omdat het volk geen precies inzicht heeft in de oorzaken van langdurige economische crises zoekt het keer op keer naar een zondebok waardoor de wij-zij tegenstellingen toenemen. Dat soort tegenstellingen – tussen hoofd- en handarbeiders, tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, tussen de autochtone bevolking en de immigranten, enzovoort – ondermijnt de sociale cohesie. De samenleving begint te verbrokkelen en de vijandigheid tussen de verschillende wij- en zij groepen neemt toe.

In vier korte stukjes probeer ik te beschrijven hoe dit geleid heeft tot vier soorten van samenleving in de geschiedenis van het kapitalisme: (1) de (traditionele) industriële samenleving (1880-1930), (2) de moderne samenleving (1930-1975), (3) de vóór-postmoderne samenleving (1975-2000), en (4) de postmoderne samenleving (2000-nu).

Dat daar zo weinig onderzoek naar werd gedaan heeft te maken met het feit dat, om tot een juist inzicht in de sociale dynamica te komen, men minstens vakkundig onderlegd moet zijn in zowel sociologie, economie, geschiedenis en etnologie. Maar dat soort opleiding, in één studiepakket, wordt nergens gedoceerd – ook niet aan UPenn en de Wharton School waar ik, postuniversitair, een deel van mijn opleiding kreeg. Bovendien helpt het ook onderlegd te zijn in het postmarxisme, iets waar ze in UPenn geen hoge pet van wilden opzetten. De grootste verdienste van Karl Marx was dat hij – ondanks de vele fouten die hij maakte – economische veranderingen steeds aanzag als de voedingsbodem voor maatschappelijke veranderingen.

Wordt vervolgd in wekelijkse afleveringen

24