WAT NU MET ERDOGAN EN MET DE DUBBELE NATIONALITEIT VAN TURKEN?

De grofheid van Erdogan loopt nu wel de spuigaten uit. Terwijl hij zelf een presidentieel regime ambieert dat, indien goedgekeurd, geen spaander heel laat van de democratie, vindt hij het opportuun Nederlanders te verwijten dat ze nazi's en facisten zijn. De bagatellisering van die beide termen kan niet verhullen dat diegene die het meeste van Hitler leerde Erdogan zelf is. Hij is hetzelfde soort kampioen in provocatie en beschuldigingen zonder het geringste bewijs (zoals Hitler in 1933 deed met Van der Lubbe die hij de brand van de Reichstag in de schoenen schoof – brand die de nazi's zelf stichtten) als Hitler deed..

Maar hoe walgelijk ook Erdogan te werk gaat, wie de grondwettelijk gewaarborgde vrijheid van meningsuiting lief heeft, zal nooit de verstoorde openbare orde inroepen om te beletten dat hij of zijn trawanten in Europa (met 2,1 miljoen Turken) campagne komen voeren. 

Wat ondertussen wel duidelijk wordt is dat ongeveer de helft van de buiten Turkije geboren allochtonen van de tweede of volgende generaties (met dubbele nationaliteit) zich duidelijk veel meer verbonden voelen met Turkije dan met het gastland waar ze geboren zijn. Mooiste bewijs is dat ze militaire dienstplicht vervullen in Turkije zelf. Dat soort Turken moest gewoon stante pede het gastland worden uitgezet, in plaats van te dulden dat ze het politiek klimaat van het gastland verder gaan verzieken.

1

ERG ONVERSTANDIG, MARK RUTTE

Nederlandse politici hebben serieus geblunderd en de woede van de Turkse president Ergogan op de hals gehaald door geen Turkse ministers toe te laten om te komen spreken voor Turkse Nederlanders. Die diplomatieke botsing had vermeden kunnen worden indien Rutte & Co een betere inschatting van Erdogan hadden gemaakt. Erdogan is uitermate bedreven in opruiende politiek. Indien Nederlandse politici iets meer bedreven waren geweest in psychologisch inzicht dan in stemmengraaierij hadden ze kunnen weten dat de weigering hen als een boomerang in het gezicht zou vliegen. Het is inderdaad ondemocratisch om iemand, ook al is die autocraat die in eigen land democratie en pevsvrijheid monddood maakt, de vrijheid van spreken te beletten. Je kan niet toestaan dat zijn tegenstanders wèl spreekrecht hebben en hij niet. Natuurlijk steven je dan af op gewelddadig protest. Hoeveel slimmer waren de Fransen om een Turkse minister wél spreekrecht te geven: geen haan die er om kraaide. En als De Roover van NVA zich uit de naad wringt om vurig het spreekverbod te bepleiten, dan bewijst hij dat hij enkel een Vlaams Belang Light is zoals Rutte een light-versie van Wilders is.

1

WAAROM WORDEN POPULISTEN STEEDS LUIDER GELOOFD? INLEIDING IN DE SOCIALE DYNAMICA

Telkens een volk zijn welvaart gedurende lange periodes van tien/twaalf jaar of meer ziet afbrokkelen of stagneren, zodat het reëel inkomen van de gezinnen bij hoge werkloosheid eveneens stagneert, komt er een maatschappelijke verandering tot stand die men moeilijk anders kan benoemen dan als een maatschappijcrisis. Dit is het resultaat van een zorgvuldige studie die ik zopas heb beëindigd. Langdurige structurele economische crises zoals de Long Depression (1873-1896), de Great Depression (1929-1945), de Petroleumcrisis (1973-1988) en de Great Recession (dit is Bankencrisis) (2007-nu), werden inderdaad telkens gevolgd door een diepgaande maatschappijcrisis die de samenleving grondig veranderde. Tijdens zulke langdurige structurele economische crises nemen de onzekerheid en het gevoel van onveiligheid van de bevolking toe en brokkelt het geloof van de volk in wat de politieke elite (de machthebbers) hen voorkauwt significant af. Die politieke elite – die in het geheel niet weet hoe persisterende economische crises het best kunnen worden bestreden – houdt niet op de bevolking wijs te maken dat het einde van de tunnel bereikt is, en dit op het eigenste moment dat de armoede van de laagste klassen toeneemt en dat de werkloosheid hoog is.

Omdat het volk geen precies inzicht heeft in de oorzaken van langdurige economische crises zoekt het keer op keer naar een zondebok waardoor de wij-zij tegenstellingen toenemen. Dat soort tegenstellingen – tussen hoofd- en handarbeiders, tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt, tussen de autochtone bevolking en de immigranten, enzovoort – ondermijnt de sociale cohesie. De samenleving begint te verbrokkelen en de vijandigheid tussen de verschillende wij- en zij groepen neemt toe.

In vier korte stukjes probeer ik te beschrijven hoe dit geleid heeft tot vier soorten van samenleving in de geschiedenis van het kapitalisme: (1) de (traditionele) industriële samenleving (1880-1930), (2) de moderne samenleving (1930-1975), (3) de vóór-postmoderne samenleving (1975-2000), en (4) de postmoderne samenleving (2000-nu).

Dat daar zo weinig onderzoek naar werd gedaan heeft te maken met het feit dat, om tot een juist inzicht in de sociale dynamica te komen, men minstens vakkundig onderlegd moet zijn in zowel sociologie, economie, geschiedenis en etnologie. Maar dat soort opleiding, in één studiepakket, wordt nergens gedoceerd – ook niet aan UPenn en de Wharton School waar ik, postuniversitair, een deel van mijn opleiding kreeg. Bovendien helpt het ook onderlegd te zijn in het postmarxisme, iets waar ze in UPenn geen hoge pet van wilden opzetten. De grootste verdienste van Karl Marx was dat hij – ondanks de vele fouten die hij maakte – economische veranderingen steeds aanzag als de voedingsbodem voor maatschappelijke veranderingen.

Wordt vervolgd in wekelijkse afleveringen

25

HOE MOEILIJK KRIJGT TRUMP HET OM DE INLANDSE ECONOMISCHE CRISIS OP TE LOSSEN?

Een serieuze handicap voor Trump blijft dat d e meeste Amerikaanse multinationals (hoofdzakelijk gevestigd aan beide kusten) hoegenaamd geen voorstander zullen zijn van een protectionistische economische politiek. Op hun medewerking hoeft hij niet te rekenen. Maar als hij in de long run zijn aanhang wil behouden of versterken moet hij de crisis wel oplossen. Verwacht kan worden dat hij het spel brutaal zal spelen. Om te kunnen slagen is minstens 3.000 miljard dollar nodig die hij op onortodokse manier moet zien te financieren. In tegenstelling tot Hjalmar Schacht zal hij hierbij niet kunnen werken met "quasi money" – de truuk van Schacht is immers niet voor herhaling vatbaar. Als ik eerder schreef dat hij een beroep zal moeten doen op QE (quantitative easing) dan lijkt dit op het eerste gezicht uitgesloten, al ware het maar dat de FED (de Amerikaanse nationale bank) al voor 4.500 miljard dollar in de economie pompte zonder dat dit de crisis fundamenteel oploste. Zie eerste grafiek.

Maar als Trump, als nieuw bevoorrecht vriendje van Poetin, geen strobreed in de weg legt bij het verdwijnen van de petrodollar bij de oliehandel tussen tussen Rusland en China, dan zullen de Chinezen best bereid zijn hun portefeuille aan Treasury Bonds te … verkopen aan de VS (waarbij ze zich met allerlei bankderivaten zullen indekken tegen de val van de dollar°.

Wie kennis neemt van de "global imbalances" (zie tweede grafiek) zal zien dat er nog gednoeg ruimte blijft (ook opgemerkt door Goldman Sachs) om de QE met minstens nog 500 milard dollar per jaar op te trekken. Dat kan dan worden uitgebouwd door een pak van circa 4000 miljard additionele bankderivaten (met alle risico's van dienst). Trump moet in staat geacht worden een dergelijke gok te wagen. Het gevonden geld kan dan worden gebruikt voor de grote openbare werken die Trump aankondigde. Het is een uiterst brutale (en risicovolle) manier van out of the box financiering die de onzekerheid in de wereld zal doen stijgen van zodra dat de (petro)dollar niet langer de referentiemunt in de rest van de wereld is.

 

3