PROFITEER ERVAN NU HET NOG KAN!

Posted on 2 min read 237 views

December 30, 2017

Overmorgen verlaat ik Oostende definitief. Dan keer ik terug naar Kapelle op den Bos. Dan ook sluit ik definitief mijn Oostendse periode in de schilderkunst af. Alvorens te vertrekken heb ik de helft van mijn schilderijen die hier nog stonden weggeschonken aan vrienden en kennissen uit de streek. Het mooiste doek schonk ik aan Astrid, een 78-jarige dame uit Diksmuide. Mijn vaste taxichauffeur, Frank uit Oostende, deed ik twee doeken cadeau, daaronder mijn voorontwerp voor een doek aan Peggy G. Jasmina en haar echtgenoot gaf ik als dank voor hun goede zorgen twee modernistische doeken ten geschenke. En voor mijn poëtische muze Danielle en haar dochter uit Markedaal zette ik twee doeken apart. De 22 werken die mij nog restten, waaronder enkele pareltjes, bied ik in de loop van januari tegen cadeauprijzen van 500 euro (voor de kleine) en 1000 euro (voor die van een vierkante meter of meer) te koop aan. Geïnteresseerden kunnen altijd mailen naar politiek929@gmail.com. Eens mijn atelier leeg is – ergens tegen midden januari – begin ik aan een geheel nieuwe Luhmann nieuwe periode waarin ik zijn niet uit te beelden wereld gestalte wil geven. Omdat kwaliteit zijn prijs heeft ben ik niet van plan één van de werken van die nieuwe nieuwe collectie onder de 5000 te laten gaan.

Ondertussen zie ik het nieuwe jaar somber in. Reden daarvoor is de erg zwakke gezondheid van mijn inmiddels 96 jaar oude vader, één van de liefste en meest zachtmoedige wezens op deze aarde. En er was al een superkalf als ikzelf nodig om die uitzonderlijk lieve en verstandige man 65, jaar lang te cujoneren, enkel omdat hij, toen ik nog geen zeven jaar oud was, mijn lievelingskonijn Kaduin liet slachten ter gelegenheid van mijn eerste communie. Hoeveel spijt ik daarvan heb valt niet onder woorden te brengen. Het heeft geduurd tot de dood van mijn zus, twee jaar geleden, om die volslagen idiote ruzie bij te leggen. Haar dood zorgde voor een breuk in zijn leven. Nooit meer zag ik hem lachen, nooit meer was er blijheid in zijn hart. Lachen beschouwde hij als een verraad aan haar nagedachtenis. En ja, tot een maand geleden koesterde ik nog de ijdele hoop hem nog één keer blij te zien: als Cercle Brugge waarvoor hij – een rasechte Mechelaar – sinds zijn 22ste supportert weer naar eerste klasse zou promoveren. Helaas is hij zo zwak, zo uitgeput, dat behoudens een mirakel, het niet meer zal gebeuren. Of zouden mirakels voor mij, een volstrekt goddeloze, toch nog mogelijk zijn??? Ik kan het enkel uit het diepst van mijn hart wensen. Want ik wil hem echt niet nu al kwijt.

Comments

comments

Previous
FELIX PRZEDBORSKI EN HET ANDERE DOSSIER OVER DE BENDE VAN NIJVEL