Politiek

GRIJS VELDMUISJE AAN POOT VAN DE OLIFANT

Posted on 1min read752 views

In zijn recentste boek "Volwassenen onder elkaar" haalt de Griekse econoom Janis Varoufakis messcherp uit naar de fameuze Eurogroep die – om de eigen banken te redden – de Griekse economie met een kwart deed krimpen. Die groep werd en wordt geleid door de Nederlandse bijvoegseleconoom Jeroen Dijselbloem. Als leerling-bijvoegseleconoom maakte ook onze lilliputter econoom, de Al Bundi van onze regering, Van Overtveldt dus, deel uit van het kransje economische nulliteiten van die Eurogroep. Varoufakis "verwijt de leden van de Eurogroep, waaronder Van Overtveldt, dat ze niet meer zijn dan wat de grijze leden van het politbureau vroeger waren, waar iedereen z'n kaart omhoog hield om kritiekloos akkoord te gaan." Dat is ons grijze muisje in zijn holletje in het verkeerde keelgat (een gaatje) geschoten. Het piept: "Those grey people from Eurogroup were only doing one thing: trying to save your country from collapsing." Hoe durft onze plaatselijke schoenventer schaamteloos zoveel nonsens bijeen te kwijlen nadat hij met de steun van andere onbenullen het Griekse volk met een kwart verarmde!

HOE DE POLITIEKE DWAAS TRUMP HET KRUITVAT VAN HET MIDDEN-OOSTEN WEER IN VLAM ZETTE

Posted on 5min read689 views

Wie gehoopt had dat Donald Trump met zijn "America first" de oude Monroe doctrine in eer zou herstellen, is er sinds zijn reis naar Saoedi-Arabië wel aan voor de moeite. [James Monroe was de Amerikaanse president die in 1823 opriep dat de Verenigde Staten zich qua buitenlandse politiek enkel zouden bekommeren met Amerika, en dit onder de leuze “Amerika aan de Amerikanen”]. Recente uitlatingen van Trump bewijzen dat hij eigenlijk geen haar beter is dan Donald Rumsfeld, minister van Defensie onder Georges W. Bush.

Tijdens de Tweede Golfoorlog gaf Rumsfeld het leger opdracht nucleaire bunkerbommen te ontwikkelen. Die wilde hij inzetten tegen Iran nadat duidelijk werd dat in Natanz (Iran) dertig meter onder de grond een paar honderd deeltjesversnellers werden ingezet voor de verrijking van uranium. Voor het triumviraat Bush-Cheney-Rumsfeld was dat een aanwijzing dat Iran bezig was met de productie van een eigen atoombom.

Dat het nooit gekomen is tot een nucleair bombardement van Natanz was het gevolg van een samenloop van omstandigheden: (1) de productie van de B-10 bunkerbommen liep grote vertraging op; (2) president Bush was verplicht de weinig populaire Rumsfeld vervroegd te ontslaan; en (3) de opvolger van Bush, president Obama, wilde niet weten van oorlog met Iran, zeker niet meer nadat in 2013 de oorlogszuchtige president Mahmoud Ahmadinejad vervangen werd door de gematigde Hassan Rowani. 

Aan de verbeterde diplomatieke relaties tussen Iran en de Verenigde Staten kwam abrupt een einde in de loop van mei 2017 na de reis van Trump naar Saoedi-Arabië. Daar ging hij een door zijn voorganger overeengekomen contract voor de levering van 110 miljard dollar Amerikaanse wapens finaliseren. Prompt zag Trump zijn moment gekomen om in het Midden-Oosten olie op het vuur te gooien. Nog steeds in Riyad vond hij het nodig Iran – de aartsvijand van Saoedi-Arabië – uit te roepen tot de gevaarlijkste schurkenstaat in de wereld. De rol die Iran speelt in de cyberoorlog met de Verenigde Staten was allicht niet vreemd aan die uitspraak. Teheran herbergt immers de beste specialisten ter wereld inzake computer hacking en wordt door Trump verantwoordelijk gehouden voor het lekken van informatie over zijn contacten met Vladimir Poetin tijdens de verkiezingen.

Door Iran publiek aan de schandpaal te spijkeren kwam Trump tegemoet aan de wensen van Benyamin Netanyahu, de premier van Israël. Die schreeuwde moord en brand als Obama de sancties tegen Iran ophief. Hij sprak van een historische vergissing van de Amerikanen en had al eerder laten uitschijnen dat hij hoopte dat de nieuwe Amerikaanse president de klok zou terugdraaien. Via de joodse schoonzoon van Trump, Jared Kushner, effende hij het pad voor een geheel andere buitenlandse politiek van Amerika in het Midden-Oosten.

De woorden van Trump aan het adres van Teheran waren nauwelijks koud als vijf Arabische landen – Saoedi-Arabië, Egypte, de Verenigden Arabische Emiraten, Jemen en Bahrein, later gevolgd door de Malediven – op 5 juni 2017 besloten alle diplomatieke betrekkingen met het Arabische schiereiland Qatar te verbreken. Datzelfde Qatar, een absolute monarchie onder emir Tamim bin Hamad al-Thani, is wel het rijkste land ter wereld. Met een bevolking die zes keer kleiner is dan de Belgische realiseert het een BBP dan anderhalf keer zo groot is als het Belgische. 
Qatar, met een gemengde bevolking van soennieten en sjiieten, werd door het soennitische Saoedi-Arabië plots verweten dat het onder één hoedje speelt met de sjiietische schurkenstaat Iran, dat het steun geeft aan de (soennitische) Moslimbroeders in Egypte, en – als klap op de vuurpijl – dat het (soennitische) terreurbewegingen als IS en Al Qaeda financieel steunt. Keiharde bewijzen voor die beschuldigingen kunnen de corrupte Saoedi-Arabische prinsen niet voorleggen, maar in de Arabische wereld is dat nergens voor nodig. Het volstaat dat iemand het zegt opdat het waar zou zijn.

Dat Qatar zijn handen niet in onschuld kan wassen werd wel meerdere keren aangetoond. In de conflicten in het Midden-Oosten heeft het schiereiland er altijd een eigen en dubbelzinnige agenda op nagehouden, maar datzelfde hebben Saoedi-Arabië en Turkije ook steeds gedaan, want allebei hebben ze IS een tijdlang financieel en gesteund.

Voor het kleine Qatar, met een overwegend buitenlandse bevolking, kwam het plotse isolement keihard aan. De eigen luchtvaartmaatschappij moest plots een omweg van meer dan duizend mijl maken om nog langer de hoofdstad Doha te bereiken, en buitenlandse luchtvaartmaatschappijen als Etihad Airways, Emirates, FlyDubai, Saudia en Gulf Air besloten prompt niet langer op Doha te vliegen. De blokkade zorgde vrijwel meteen dat er een nijpend tekort aan melk was, zodat Qatar gedwongen werd met zijn eigen luchtvaartmaatschappij onmiddellijk 4.000 koeien over te vliegen. 

Het pleit voor de politieke onbekwaamheid van Trump dat zijn neurotische twittergedrag, waarbij hij Iran de grootste schurkenstaat ter wereld noemde, zelfs gevaarlijker dan IS, ervoor zorgde dat Amerika’s grootste militaire basis in het Midden-Oosten die uitgerekend op Qatar ligt, nu plots van de wereld geïsoleerd werd. Geen ogenblik hield Trump er rekening mee dat de oorlog die Saoedi-Arabië uitvecht in Jemen er één is tegen de sjiietische Houthi rebellen die door Teheran gesteund worden. Zijn tussenkomst heeft ertoe geleid dat een soennitische oorlog tegen Iran plots reëel wordt.

Merkwaardig is ook dat Iran, da t veruit het sterkste leger heeft van alle Golfstaten, en dat sinds 1979 gespaard bleef van terreuraanslagen, op 7 juni – twee dagen na de afgekondigde blokkade – plots slachtoffer werd van twee goed gecoördineeerde terroristische aanslagen op één dag. De eerste was het werk van vier aanvallers die het parlement in Teheran wisten binnen te dringen en er zorgden voor twaalf doden (allen niet-parlementairen) nadat één van hen zichzelf opblies. Twee van de drie overige overvallers worden doodgeschoten, de derde levend gevat. Dezelfde morgen vielen drie andere terroristen een tweede symbolische plaats aan, het mausoleum van ayatollah Ruhollah Khomeini, stichter van de islamitische republiek. Daarbij valt één dode, een bezoeker. De drie aanvallers worden doodgeschoten door de Republikeinse Garde.

Vrijwel gelijktijdig eist IS beide aanslagen op en verschijnen op het internet videobeelden van beide aanslagen. De Republikeinse Garde, die de harde lijn van de ayatollahs volgt – niet de gematigde lijn van president Hassan Rohani – laat er geen ogenblik twijfel over bestaan dat Saoedi-Arabië achter beide aanslagen zit en dat het een zoveelste bewijs is dat het soennitische Saoedi-Arabië achter de schermen IS steunt. Nog dag stuurt president Erdogan van Turkije troepen naar het bevriende Qatar om het bij gebeurlijke militaire of terroristische aanvallen door de corrupte Arabische prinsen te steunen.

Als de zelfingenomen politieke clown, die Donald Trump is, niet had uitgepakt met zijn dwaze tweets dat Iran de gevaarlijkste schurkenstaat in de wereld is, was dit alles allicht nooit gebeurd. Het bewijst ook hoe wankel het politieke evenwicht in de Arabische wereld is als een klein landje als Qatar volstaat om het wankel evenwicht te verstoren.

FOTO: Donald Trump en de Qatarese emir Tamim bin Hamad al-Thani, bij zijn bezoek aan Riyad in de loop van mei 2017.

HET MIRAKEL MACRON EN DE CATASTROFE MAY

Posted on 2min read571 views

Is Frankrijk eindelijk op weg naar een noch links noch rechts omwenteling? Het ziet er met Macron naar uit. Zonder het schandaal Fillon was hij allicht nooit president geworden. Maar het leek er op dat hij een president zonder partij was. Ook die hindernis heeft Macron omzeild. De politieke beweging "En Marche" groeide in minder dan één jaar tijd uit tot een echte politieke partij die ondertussen op weg is naar meer dan 400 zetels in het Franse parlement – een nooit eerder geziene meerderheid. Faut le faire. Macron heeft de trasitionele partijen in Frankrijk, de republikeinen en de socialisten doodgewoon weggeblazen. En straks zal het Front National gelukkig zijn als het vijf hele zetels in het parlement verovert. Exit Marine Le Pen en haar populistische prietpraat. Macron heeft drastische veranderingen aangekondigd. Of hij daarin slaagt zal in niet geringe mate afhangen van de vakbonden die in Frankrijk het hele overheidsbedrijf sterk controleren. Zal hij straks ook die hindernis weten te nemen? Pas als hij ook daarin slaagt ligt de weg voor "le changement" wagenwijd open.

Ondertussen heeft Theresia May zich compleet in de voet geschoten. Van een verhoopte meerderheid met meer dan honderd zetels – nodig voor keiharde brexitonderhandelingen – kwam helemaal niets in huis. Ze slaagde er met haar vervroegde verkiezingen waarempel in de absolute meerderheid van de Conserbrvatieven kwijte te spelen. Daardoor is ze nu verplicht een coalitie aan te gaan met het aartsconservatieve Ierse strontpartijtje DUP (voorstander van herinvoering van de doodstraf, tegenstander van abortus en het homohuwelijk). Maar datzelfde strontpartijtje (amper 10 zetels) is tegenstander van een harde brexit. Het laat zich raden dat May het in Downingstreet 10 niet lang meer zal uithouden. De verhoopte nieuwe Tatcher heeft zichzelf gerduceerd tot een slaapwandelende levende dode.

WANNEER HOUDT DIE NAVO ZOTTIGHEID NU EINDELIJK EENS OP?

Posted on 1min read649 views

Wat voor schertsvertoning is Donald Trump hier komen opvoeren? In het NAVO gebouw was geen politicus aan het woord wel een platte commerçant die twee dagen eerder voor 110 miljard dollar had verpatst aan de corrupte Saudi-Arabische prinsen. Wanneer durft iemand het luidop zeggen? Wij hebben in het geheel geen NAVO nodig die ons moet beschermen tegen dreigende Russische aanvallen. Die "dreiging" is een opgeklopt kabinetstukje, even artificieel als de voorgespeelde Koude Oorlog. Wordt Europa dan echt nooit volwassen en zullen we eeuwig naar de pijpen van Uncle Sam blijven dansen? Hoe lang blijfy Europa in militair opzicht nog als een koorknaap aan het Amerikaanse handje lopen.

Europa heeft dringend een eigen Europees leger nodig – een leger dat zich bewapent met Europees wapentuig in plaats van met Amerikaanse brol. Pas nadat dit verwezenlijkt is geraken we eindelijk onder het Ameri:kaanse imperialisme uit. Niet eerder. Door nu af te komen dat de 28 Europese leden van de NAVO jaarlijlks 2 procent van hun BBP aan de NAVO moeten – een NAVO die ons continu Amerikaans wapentuig in de maag splitst – gaat straks jaarlijks 125 miljard euro naar Amerikaanse wapens in plaats van naar Europese. De NAVO blijft de ideale foorkramerstruuk om te bletten dat Europa ooit militair zelfstandig wordt. De pot op met jullie kloten-NAVO. En wat we dan moeten doen met dat kersvers gebouw dat 1,2 miljard euro heeft gekost? Wel, maak er een groot hoerenkot van waar een ongelikte beer als Trump portier mag spelen.

QUO VADIS, FRANCE?

Posted on 1min read678 views

Neen, ik geloof niet in Emmanuel Macron, al te zeer product van het establishment en het bankkapitaal. Maar voor de tweede ronde zou ik wel Macron gestemd hebben al ware het maar om Frankrijk te behoeden van de totale catastrofe die Marine Le Pen is. Wanneer gaat dat mens eindelijk eens het macro-economische alfabet leren? Frankrijk bulkt onder de staatsschulden. En voor zover het om buitenlandse schulden gaat moeten straks wel in euro worden terugbetaald. Een frexit zou gepaard gaan met een dramatische ineenstorting van de FF, waardoor de schuldenlast niet meer te overzien is. En hoe dom van Mélenchon een frexit in zijn kiesprogramma te hebben ingeschreven – enkel en alleen om wat stemmen af te snoepen van extreem-rechts. Want zonder die frexit had Mélenchon alle sleutels voor de echte vernieuwing in handen. Het partijsocialisme mag dan al pieredood zijn, maar links leeft nog altijd in Frankrijk.

WORDT EUROPA STRAKS MEEGESLEURD IN EEN TOTALE/NUCLEAIRE OORLOG?

Posted on 5min read584 views

In onze "unsane society" is er voor volksleiders geen probater middel om aan populariteit te winnen dan het creëren van een gemeenschappelijke vijand. Op het niveau van de dorpspolitiek, zoals die in ons kleine Vlaanderenlandje wordt gevoerd, is de Waal al lang niet meer onze vijand, maar zijn dat de vluchtelingen en de moslims geworden – moslims met hun imams, hun moskeeën, en hun vermeende sympathie voor IS en terrorisme. Die nieuwe vijand maakt van politieke dwergen als Bart de Wever, Theo Francken, Liesbeth Homans, Jan Jambon, Peter De Roover, Zuhal Demir, en heel die horde vendelzwaaiers, Vlaamse reuzen, waarmee de kudde des te harder instemt naarmate ze forsere uitspraken doet.

In de echte politiek – want hier te lande wordt al maanden geen politiek meer gevoerd, wordt er alleen nog gekibbeld onder mieren – in de echte politiek dus, is dat niet anders al kan de enorme schaalvergroting van het machtsspelletje niet worden ontkend en zijn de mieren er dinosaurussen. Donald Trump is zo'n dinosaurus. In 1988 heb ik meer dan drie maanden met hem moeten knokken om mijn verlieslatend hotel (256 kamers) in het centrum van New York met een spatje winst te kunnen verkopen. In die drie maanden tijd veranderde hij wel wekelijks van mening: in hem viel geen morzel standvastigheid te bespeuren, tenzij dan in zijn eigenglorie die wekelijks met een vast percentage toenam, een schoolvoorbeeld van "steady state growth.

Verkozen tot Amerikaans president beloofde hij zijn volk gouden bergen. Niemand op deze aardkloot zou meer jobs kunnen scheppen dan hij, zelfs zijn Schepper niet. Die had hem in het universum neergepoot om miljoenen jobs te scheppen. Maar verder dan 65.000 mijnwerkers die weer kolen mochten opdelven en de opgewarmde aarde met nog meer broeikasgassen mochten vervuilen was hij voorlopig niet geraakt. En zijn Mexicaanse muur bleef voorlopig alleen roestig prikkeldraad, zijn geweigerde inreisvisum voor mensen uit zeven moslimlanden een natte masturbatiedroom die door allerlei rechters werd afgeschoten. Daar stond hij dan in zijn blootje, de man die in de waan verkeerde dat je een heel land kon besturen als was het zijn eigen bollenwinkeltje. En voor de verkiezingen had hij dan wel zoete broodjes gebakken met Poetin en zijn Russen, had hij nog laten uitschijnen dat het gedaan zou zijn nog oorlogen te voeren om de bedreigde petrodollar met lijf en leden te beschermen. Neen hij zou Amerika weer groot maken en dacht dit te kunnen omdat hij naar eigen zeggen onder de gordel groot geschapen was. Met de rest van de wereld zou hij zich niet meer bemoeien, neen, hij zou de Monroe doctrine in eer herstellen. En dictator Assad mocht gerust nog wat blijven zitten op zijn stoeltje in het stoffige Syrië: het Syrische volk moest zelf maar beslissen wat het met die gooier van vatenbommen wilde.

Ondertussen kalfde zijn aanhang verder af omdat zijn binnenlandse politiek één puinhoop was. Dus gaf het Amerikaanse militair-industrieel complex – de echte machthebber in de States – hem een potlood. Een rood potloop. En dicteerde het hem waar hij welke rode lijnen moest trekken – uiteraard rode lijnen waaraan het complex een aardige stuiver aan kon verdienen bij het verbruiken van wapens. Dus gauw maar 59 raketten afgeschoten op een militaire landingsbaan in Syrië en inderhaast maar een megabom gegooid boven een grottencomplex in Afghanistan. Tot de bonzen van het militair-industrieel complex hem aan de mouw trokken en hem erop wezen dat er nu maar eens een veel dikkere rode lijn moest worden getrokken, in veel feller rood, rood dat pijn doet aan de ogen omdat het zo vurig en vlammend is,

Had hij eigenlijk al eens verder gekeken dan zijn lul lang is? In de richting van Pyongyang waar die papzak, die berg zemelen en spek, naar hartenlust met nucleaire raketjes zat te spelen? En natuurlijk wisten de militaire bonzen van het militair-industrieel complex en hun o zo clevere financiële adviseurs van Goldman Sachs verduiveld goed dat de speeltjes van Kim Jong-un alleen met moeite de kust van Californië kunnen bereiken, en dan alleen nog maar als de wind goed zit. Maar ze gebruikten een oude truc waarvan een triumviraat van gerespecteerde oorlogscriminelen – George W. Bush jr, Dick Cheney en Donald Rumsfeld – al eerder gebruik maakten om krijgertje te kunnen spelen in het Irak van toen nog Saddam Hussein. Dus fluisterden ze Donald Trump in het oor – altijd het rechteroor, nooit het linkse – dat de speeltjes van de papzak gemakkelijk New York kunnen bereiken.

Gevolg: Donald de Verschrikkelijke stuurt met hupse zwier en bekwame spoed een oorlogsvloot richting Noord-Korea. En zijn vicepresident Pence laat hij in de gedemilitariseerde zone in Zuid-Korea wereldwijd verkondigen dat het nu genoeg is geweest: nog één raket, zelfs al is het maar een kleintje, en Amerika zal op de gepaste manier repliceren. Een vuurrode lijn, made in USA, die de papzak onder geen beding mag overschrijden. En wat doet Kim Jong-un? Hij schiet een nieuw speeltje af om te tonen dat hij niet bang is. Tot in New York is het laatste speeltje wel niet geraakt, want na drie seconden spatte het uiteen net voor de aanbeden voeten van de papzak. Heel zijn wit kostuum besmeurd en overuren voor de nieuwkuis.

Met twee heethoofden van dat kaliber, de ene nog meer onberekenbaar dan de andere, is dat verbale nucleaire opbod levensgevaarlijk, wereld bedreigend. Als antwoord op de rode lijn theorie van Trump en Pence liet Noord-Korea prompt verstaan dat het vanaf nu wekelijks nieuwe kernproeven zal doen. En als de cowboys het land van Kim Jong-un ter vergelding durven aanvallen dan staan in Noord-Korea meer dan één miljoen militairen klaar om terug te slaan in of een totale oorlog of een nucleaire oorlog. Kortom 64 jaar na het beëindigen van de eerste Koreaanse oorlog in 1953 komt een nieuwe, nu een nucleaire, angstvallig dichter bij. En aan welke zijde staan China en Rusland dan? En houden zij dan wel het hoofd koel?
De ellende voor Europa is, dat een Amerikaans-Koreaanse oorlog Europa zal meesleuren in de miserie. Want wegens het Navo-pact wordt van geallieerde mogendheden verwacht dat ze prompt zullen meevechten. Kan het nog zotter, moeder?